{"id":15128,"date":"2026-08-15T08:24:58","date_gmt":"2026-08-15T06:24:58","guid":{"rendered":"https:\/\/www.forbes.be\/nl\/?p=15128"},"modified":"2026-08-17T14:31:59","modified_gmt":"2026-08-17T12:31:59","slug":"hoe-rocco-forte-zijn-verloren-hotelimperium-opnieuw-opbouwde","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.forbes.be\/nl\/hoe-rocco-forte-zijn-verloren-hotelimperium-opnieuw-opbouwde\/","title":{"rendered":"Hoe Rocco Forte zijn verloren hotelimperium opnieuw opbouwde"},"content":{"rendered":"

In een halve eeuw bouwde zijn vader een indrukwekkend hotelimperium op. In de jaren negentig ging dat binnen enkele maanden verloren na een vijandige overname door een Brits conglomeraat. Rocco Forte liet zich echter niet uit het veld slaan. Dertig jaar lang bouwde hij stap voor stap een nieuw imperium uit door luxehotels in heel Europa over te nemen, waaronder Hotel Amigo in Brussel. Een ontmoeting met een icoon van de internationale hotelwereld.<\/strong><\/p>\n

Wanneer hij op het terras verschijnt, valt het even stil. Er hangt een nauwelijks merkbare, bijna eerbiedige spanning in de lucht. De ober, die zijn vak al tot in de puntjes beheerst, lijkt bij zijn komst nog een versnelling hoger te schakelen. De baas heeft zijn intrede gedaan. Gekleed in een muisgrijs pak, met bijpassende stropdas en een smetteloos overhemd, kijkt de tachtigjarige uit over het groen van de Pincio. Daarachter ligt Villa Borghese, verscholen tussen de bomen.<\/p>\n

Rocco Forte neemt plaats aan een wit gedekte tafel, terwijl zijn silhouet weerspiegelt in de ramen van de wintertuin. Hotel de Russie ademt de sereniteit van ingetogen luxe. Het vijfsterrenhotel, een van de kroonjuwelen van zijn groep, ligt tussen Piazza del Popolo en Piazza di Spagna, midden in het historische hart van Rome.<\/p>\n

Forte bestelt een filet van zeebaars en begint te vertellen. Over zijn familie, het verloren hotelimperium en de wederopbouw die tientallen jaren zou duren. Het is het verhaal van een van de bekendste namen uit de internationale luxehotellerie.<\/p>\n

\"\"
\u00a9 Rocco Forte Hotels<\/figcaption><\/figure>\n

\u201cMijn grootvader langs vaderskant vertrok in 1911 vanuit Itali\u00eb naar Schotland. Mijn vader was toen drie jaar oud\u201d, vertelt Rocco Forte. Wat hij er bescheiden niet bij vermeldt, is dat zijn grootvader afkomstig was uit Mortale, een klein dorp op zo\u2019n honderd kilometer ten zuidoosten van Rome. Vandaag staat die naam niet meer op de kaart. Het dorp werd omgedoopt tot Monforte, als eerbetoon aan de familie die er haar oorsprong vindt.<\/p>\n

\u201cOok mijn familie langs moederskant kwam uit Itali\u00eb. Zij vertrokken na de Eerste Wereldoorlog vanuit Veneti\u00eb. Mijn grootmoeder had een delicatessenzaak in Soho, de Italiaanse wijk van Londen. Mijn vader kwam er ham kopen en mijn moeder stond achter de toonbank. Zo hebben ze elkaar ontmoet.\u201d<\/p>\n

Zijn vader, Charles Forte, begon met een eenvoudige milkbar in Regent Street. Van daaruit bouwde hij een hotelimperium op dat hij vele decennia later in enkele maanden tijd zou verliezen.<\/p>\n

De enige zoon tussen vijf dochters<\/h2>\n

\u201cIk ben geboren in Bournemouth. Mijn grootvader was vanuit Schotland naar Brighton verhuisd en mijn vader was uiteindelijk in Londen terechtgekomen\u201d, vertelt Forte, terwijl de ober zijn glas water bijvult. \u201cHet was aan het einde van de oorlog. Vanwege de bombardementen had mijn vader mijn moeder naar Bournemouth gestuurd.\u201d Rocco was de eerstgeborene en zou ook de enige zoon blijven. \u201cMijn ouders bleven proberen om nog jongens te krijgen, maar na mij kwamen alleen nog meisjes. Vijf dochters\u201d, zegt hij glimlachend.<\/p>\n

Zijn eerste schoolervaring deed hij op bij nonnen, een periode die volgens Forte mee zijn karakter heeft gevormd. \u201cZe wilden me leren naaien, maar als kind zei ik hen dat mannen dat niet deden.\u201d Later studeerde hij moderne talen aan Oxford, waarna hij drie jaar lang een opleiding volgde bij een accountantskantoor. Op die periode kijkt hij met weinig nostalgie terug.<\/p>\n

\u201cHet was wellicht de saaiste periode van mijn leven. Wat ik niet leuk vind aan boekhouders, is dat ze altijd achteruitkijken in plaats van vooruit.\u201d Toch bleek de ervaring later waardevol. \u201cHet grote voordeel is dat ik het vak nu ken. Boekhouders kunnen mij dus niet vertellen wat ik moet doen.\u201d<\/p>\n

Van familiebedrijf tot vijandige overname<\/h2>\n

Na zijn opleiding stapte Forte in het familiebedrijf, dat inmiddels nog maar weinig gemeen had met de oorspronkelijke milkbar van zijn vader. De onderneming was uitgegroeid tot een omvangrijke groep met restaurants en hotels en groeide in de jaren zeventig en tachtig uit tot een van de grote spelers in de sector.<\/p>\n

Kort nadat Rocco Forte begin jaren negentig de leiding van zijn vader overnam, kwam het familie-imperium echter onder druk te staan. Het Britse conglomeraat Granada, actief in onder meer media, catering en hotellerie, lanceerde een vijandig overnamebod op Forte. \u201cBegin jaren negentig was er een recessie. De hotelsector herstelde daar trager van dan andere sectoren. Granada moest absoluut groeien om zijn beurskoers op peil te houden\u201d, vertelt Forte.<\/p>\n

Volgens hem speelde ook Mercury Asset Management een rol in de overnamestrijd. \u201cHet bedrijf bezat aandelen in zowel Forte als Granada. Naar mijn gevoel is het bod daar in zekere mate ontstaan, ook al zou iedereen dat ontkennen.\u201d Na een lange strijd trok Granada uiteindelijk aan het langste eind. De familie Forte bleef vermogend, maar verloor de controle over het bedrijf dat Charles Forte gedurende tientallen jaren had opgebouwd.<\/p>\n

\u201cVoor mijn vader was dat verdrietiger dan voor mij\u201d, blikt Forte terug. Toen hij na de overname terugkeerde naar het kantoor in High Holborn, stond een massa journalisten hem op te wachten. Ze wilden weten wat hij nu zou doen. Zijn antwoord was kort maar veelzeggend. \u201cI\u2019ll be back.\u201d Daarna vertrok hij. \u201cIk had ambitie voor onze onderneming en was er enorm bij betrokken. Zaken doen is mijn voornaamste interesse in het leven.\u201d<\/p>\n

\"\"
Het Hotel de Russie in Rome. \u00a9 Rocco Forte Hotels<\/figcaption><\/figure>\n

Opnieuw beginnen vanuit Schotland<\/h2>\n

Rocco Forte begint opnieuw van nul. Het nieuwe hoofdstuk schrijft hij uitgerekend op de plek waar zijn grootvader ooit aankwam, in Schotland. The Balmoral, een Victoriaans icoon in hartje Edinburgh, maakte vroeger deel uit van de Forte-groep. Na de overname besluit Granada het hotel te verkopen. Forte ziet meteen een kans, maar heeft slechts 20 miljoen pond beschikbaar, terwijl voor de aankoop 50 miljoen pond nodig is. Zijn familie besluit hem te steunen.<\/p>\n

\u201cMijn vader heeft me geholpen. Mijn zus Olga, die nog altijd aan mijn zijde staat, en mijn andere zussen eveneens. Het was een buitenkans, want we hadden het hotel eerder al uitgebaat en kenden het goed.\u201d Met de aankoop van The Balmoral legt Forte de basis voor een nieuw hotelimperium.<\/p>\n

Na de overname was hij niet alleen het familiebedrijf kwijtgeraakt, maar ook het recht om zijn eigen familienaam commercieel te gebruiken. \u201cWe hadden de rechten op de naam verloren. Toen ik de nieuwe onderneming oprichtte, gebruikte ik daarom alleen de initialen RF.\u201d Pas later, toen Granada de naam niet langer gebruikte, kon Forte hem terugkrijgen. \u201cToen heb ik de groep Rocco Forte Hotels genoemd.\u201d<\/p>\n

Een nieuw Europees hotelimperium<\/h2>\n

Drie decennia later baten Rocco Forte en zijn zus Olga een vijftiental hotels in Europa uit. Het gaat voornamelijk om iconische luxehotels, waaronder het Astoria in Sint-Petersburg, The Charles Hotel in M\u00fcnchen en Hotel Amigo in Brussel. Dat laatste ligt op slechts enkele meters van de Grote Markt.<\/p>\n

En natuurlijk is er Hotel de Russie in Rome. Forte laat zijn blik door het hotel glijden. \u201cDat is het hotel dat ons op de kaart heeft gezet\u201d, vertelt hij. Het gebouw kende voordien een heel ander leven. \u201cHet was het hoofdkwartier van de Italiaanse televisie geworden. Tot de oorlog was het een hotel. Eigenlijk waren het twee samengevoegde hotels, Hotel de Russie en des \u00celes Britanniques. Maar dat was een nogal lange naam.\u201d<\/p>\n

Forte begon in 1997 te onderhandelen over de aankoop van het gebouw. Drie jaar later was de transformatie voltooid. \u201cUiteindelijk is het hotel in 2000 heropend.\u201d<\/p>\n