{"id":16028,"date":"2026-09-26T08:46:58","date_gmt":"2026-09-26T06:46:58","guid":{"rendered":"https:\/\/www.forbes.be\/nl\/?p=16028"},"modified":"2026-09-25T18:51:01","modified_gmt":"2026-09-25T16:51:01","slug":"ackermans-van-haaren-ontstaan-uit-water-en-modder","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.forbes.be\/nl\/ackermans-van-haaren-ontstaan-uit-water-en-modder\/","title":{"rendered":"Ackermans & van Haaren Ontstaan uit water en modder"},"content":{"rendered":"

Het verhaal van Ackermans & van Haaren<\/strong><\/a> (AvH) begint niet als dat van een klassieke multinational, maar als dat van twee Nederlandse ondernemers die werk, ambitie en familie zo sterk met elkaar verweven dat het bedrijf tot vandaag dat DNA draagt.<\/strong><\/p>\n

In 1876 richtten Nicolaas van Haaren<\/strong> en Hendrik Wilhelmus Ackermans<\/strong> samen een baggerbedrijf op. Van Haaren was op dat moment al een ervaren aannemer van openbare werken, bekend van grote infrastructuurprojecten zoals de spoorbrug over de Lek bij Culemborg. Ackermans begon als werknemer, maar groeide al snel uit tot partner. Hun samenwerking kreeg een bijzondere dimensie doordat ze ook familiaal met elkaar verbonden raakten: Van Haaren trouwde met de zus van Ackermans, en Ackermans trouwde later met de dochter van Van Haaren. Die dubbele band, zakelijk \u00e9n familiaal, zou kenmerkend blijven voor de onderneming.<\/p>\n

De eerste activiteiten lagen volledig in het verlengde van de economische noden van die tijd: baggerwerken en infrastructuur<\/strong>. In 1888 werkte het bedrijf mee aan de bouw van forten rond Namen, en in 1903 volgde een eerste grote internationale opdracht in Argentini\u00eb, waar het betrokken was bij de uitbreiding van de haven van Rosario. Het bedrijf groeide gestaag en werd in 1924 ondergebracht in de vennootschap Ackermans & van Haaren<\/strong>. Na het overlijden van Nicolaas van Haaren in 1904 nam Ackermans de leiding over en bouwde het bedrijf verder uit tot een internationale speler in openbare werken. De activiteiten breidden zich uit over verschillende continenten. Tegelijk verplaatste het zwaartepunt zich naar Belgi\u00eb, en meer bepaald naar Antwerpen, waar de haven en de economische dynamiek nieuwe kansen boden.<\/p>\n

In de decennia nadien bleef baggeren de kernactiviteit, maar AvH begon zich geleidelijk te diversifi\u00ebren. In 1964 stapte het bedrijf bijvoorbeeld in de olie- en gasindustrie via Forasol-Foramer, een activiteit die later weer werd afgestoten. In 1974 fuseerden de baggeractiviteiten met die van CFE<\/strong><\/a>, wat leidde tot Dredging International, de voorloper van DEME<\/strong><\/a>. Die maritieme tak zou uitgroeien tot een van de belangrijkste pijlers van de groep.<\/p>\n

Een belangrijke stap in de modernisering van AvH was de beursgang in 1984. Sindsdien zijn de aandelen genoteerd in Brussel en maakt het bedrijf deel uit van de BEL20<\/strong>. De beurskapitalisatie bedraagt vandaag zo\u2019n 9,6 miljard euro. Het eigen vermogen bedraagt 5,7 miljard euro, en in het boekjaar 2025 werd een nettoresultaat geboekt van 593 miljoen euro. Toch bleef het bedrijf, ondanks die beursnotering en indrukwekkende cijfers, in essentie een familiezaak<\/strong>.<\/p>\n

De nazaten van de oorspronkelijke families Ackermans en van Haaren behielden via verschillende structuren een stevige controle over de groep. Vandaag gebeurt die verankering onder meer via holdings zoals Scaldis Invest<\/strong> en Belfimas<\/strong>. De families bezitten samen een controlerend belang en worden daarin ondersteund door een aantal bekende Vlaamse zakenfamilies die zich in de loop der jaren hebben aangesloten. Namen zoals Toye (voormalige Brouwerij Palm), Macharis (VPK Verpakkingen), Vandermarliere (VCF Cigars), Leysen (ex-Bank Van Breda) en Donck (3D Invest) maken deel uit van dat netwerk. Het geheel vormt een stabiele aandeelhoudersbasis die inzet op lange termijn eerder dan op snelle winst.<\/p>\n

Naast die collectieve structuren zijn er ook de rechtstreekse nazaten van de stichters. Opvallend is dat zij niet noodzakelijk allemaal actief zijn in het bedrijf zelf. Ze werken in uiteenlopende sectoren, van advocatuur en geneeskunde tot academisch onderzoek en media. Toch blijven ze als aandeelhouder betrokken. Sommige familieleden hebben ook een culturele of maatschappelijke rol gespeeld, zoals de filmregisseur Marion H\u00e4nsel<\/strong> (geboren als Marion Ackermans). Met Between the Devil and the Deep Blue Sea<\/em><\/a> nam ze in 1995 deel aan het Filmfestival van Cannes. Ook haar zoon Jan Ackermans is actief in de filmwereld.<\/p>\n

De familieband blijft eveneens zichtbaar in het huidige bestuur. Zo zetelen familiale telgen Pierre Willaert (ex-Bank Puilaetco), Thierry van Baren (consultant) en Julien Pestiaux (partner Climact) als onafhankelijke bestuurders in de raad van bestuur. Maar al decennialang h\u00e9t gezicht van AvH is uiteraard Luc Bertrand<\/strong>. Hij werd in 1985 bestuurder, was CEO van 1990 tot 2016 en is vandaag voorzitter van de raad van bestuur. Zijn band met de familie komt via zijn huwelijk met Fabienne Ackermans, een achterkleindochter van medeoprichter Hendrik Wilhelmus Ackermans. Daarmee blijft de link met de stichters ook in de top van het bedrijf behouden.<\/p>\n

Luc Bertrand is in de 150-jarige geschiedenis van de groep een bijzonder figuur, en met zijn CEO-schap van bijna een kwarteeuw laat hij een indrukwekkend palmares na. Hij zat al voor zijn huwelijk met Fabienne Ackermans in de raad van bestuur. Daarna zette hij zijn carri\u00e8re als zakenbankier voort bij Bankers Trust, vooral in Londen en New York. Een operatie bracht hem ertoe terug te keren naar Belgi\u00eb: de managementbuy-out<\/em> van de brouwerijgroep Maes, die toentertijd deel uitmaakte van de Britse groep Grand Metropolitan waarin AvH een participatie aanhield. Hij maakte aan de andere kant van de tafel zo\u2019n goede indruk dat hem werd voorgesteld om financieel directeur te worden: de start van een succesvolle loopbaan in het familiebedrijf.<\/p>\n

\"\"<\/a>
\u00a9 Belga<\/figcaption><\/figure>\n

Zijn aanwezigheid is beheerst, bijna ingetogen, altijd met een glimlach die nooit helemaal prijsgeeft wat erachter schuilgaat. Wie hem ontmoet, krijgt niet meteen grip op hem. Geen flamboyante kapitein die de storm trotseert met grote gebaren, maar een navigator die kaarten leest die anderen niet eens zien. Hij bouwde, ontleedde, combineerde, altijd met datzelfde principe: doe het goed, en liefst discreet. Onder zijn leiding groeide een netwerk van bedrijven dat zich uitstrekt van baggerwerken tot bankieren, van infrastructuur tot investeringen. Maar achter die structuren zit geen drang naar groei om de groei. Wat hem drijft is duurzaamheid, continu\u00efteit, het idee dat een onderneming een erfenis is die sterker moet worden doorgegeven dan ze werd ontvangen.<\/p>\n

Toch schuilt er onder die kalmte een opmerkelijke intensiteit. Zijn persoonlijkheid draagt tegenstellingen in zich. Hij is introvert en toch voortdurend aanwezig in netwerken en gesprekken. Hij is voorzichtig, maar niet bang om tegen de stroom in te gaan. Hij kan scherp zijn in discussie, veeleisend voor zijn teams, maar zonder wrok. Hij legt de lat hoog, en precies daarin schuilt zijn invloed: hij dwingt anderen verder te kijken dan wat haalbaar lijkt. Een man die zich niet laat verleiden door de waan van de dag, maar die, bijna koppig, blijft denken in decennia. Die gelooft in vooruitgang, maar alleen als die gedragen wordt door verantwoordelijkheid. Grote schoenen om te vullen, met andere woorden.<\/p>\n