Albert Baronian, sinds de jaren 1970 een begrip in de Belgische beeldende kunst, stelt tentoon in de CAB-Stichting.
Sinds 2024 en zijn besluit om zijn Brusselse galerie te sluiten, is Albert Baronian een veelgevraagde curator geworden. Hij exposeerde opeenvolgend in het Centre Wallonie-Bruxelles (Parijs), het Centre d’Art Bonisson in Rognes (het zuiden van Frankrijk), afgelopen zomer in de QG galerie (Knokke), in Parijs bij de galeriehouder Alexis Lartigue, aan de avenue Matignon, voor Abstractions Croisées, met de Duitser Max Frintop, de Belg Jean-Baptiste Bernadet, en een figuur uit de twintigste eeuw, Hans Hartung. Op Art Basel werd hem de Lifetime Achievement Award toegekend door de Fédération des associations européennes de galeries d’art (FEAGA).
Sinds november gaat hij verder bij de Fondation CAB (Brussel en Saint-Paul de Vence), opgericht door de Belgische investeerder Hubert Bonnet, met Convergenties, een expositie gewijd aan enkele figuren uit het verleden en heden van het minimalisme.
Conceptueel en minimalistisch
“Na drie tentoonstellingen in CAB Brussel, is dit mijn eerste in Saint-Paul-de-Vence. Hubert [Bonnet] hoorde dat ik mijn galerie ging sluiten, en hij heeft me uitgenodigd. Mijn centrale idee, legt de curator uit, was om kunstenaars samen te brengen die werken aan transformatie rond François Morellet (1926-2016)”, een “vader” van de Franse conceptuele en minimalistische kunst die “zijn hele leven geometrie, systemen en toeval heeft onderzocht.” Het is dus niet verrassend dat de diagonaal alomtegenwoordig is in de werken van Convergenties (diagonalen waarvan bekend is dat ze in het oneindige samenkomen).
Rond deze figuur vinden we de Belgische Charlotte vander Borght, die industriële materialen op hun kop zet door ze aan haar constructivistische strengheid te onderwerpen, gepaard met een symbolisch poëtiek. Een andere Belg, Alain Biltereyst, zet de stedelijke en reclamegrafische taal om, vooral logo’s van vrachtwagenflanken, in abstracte en ritmische composities, die laveren tussen trivialiteit en abstractie. De Duitser Olaf Holzapfel beeldhouwt de natuur, het weven van Argentijnse wol en Oost-Europees stro, dat hij omzet in vlakke architecturen.
