De Brusselse galerijen verkennen deze maand de intieme wereld van creatie. Bij Meessen stellen zes kunstenaars de reikwijdte van kunst in vraag tegenover de breuken in de wereld; aan de Louizalaan onthult Maruani-Mercier de labyrintische doeken van Æmen Ededéen, geboren uit toeval en literatuur; terwijl bij La Verrière de schilderijen van Elene Shatberashvili, van spiegel naar raam, een gebroken zelfportret vormen. Drie voorstellen, één overtuiging: het beeld als toevluchtsoord en als ontwaken.
Meessen
Limieten van wanhoop/Onbegrensde hoop brengt zes kunstenaars samen rond de vraag: welke rol speelt kunst in deze roerige tijden? Madrugada, van André Romão, verwelkomt de bezoeker met zijn bronzen hand boven zes klokken als verwijzing naar de noodklok in het christendom, boeddhisme, hindoeïsme, of de preventieve heidense praktijken van het oude Rome. Een andere poëtische waarschuwing, Homeless Colors van Taysir Batniji, een Parijzenaar afkomstig uit Gaza, bestaat uit zeven werken op papier met potlood, viltstift, pen gevonden op straat, een meditatieoefening die hem onttrekt aan de realiteit van 7 oktober 2023. Building a Home with Time van de Libanese Stéphanie Saadé vormt een ketting van 2.832 parels, één per dag tussen haar geboorte en het einde van de Libanese burgeroorlog, en haar borduurwerk We’ve Been Swallowed by Our Houses transformeerde de plattegrond van haar Beiroetse woning in een doolhof met de borduurpatronen van Syrische vrouwen die hun land moesten ontvluchten. De zogenaamd rustgevende aquarellen van de Belgische Céline Cuvelier tonen het huis van een kindermoordenares, en verstoren de relatie met de zogenaamde neutrale persfoto. Concrete Faith, Fragile Minds van de Nederlander Chaim van Luit trekt een lijn van cement, een herinnering aan beschermingsmuren, bezaaid met gekleurd glas afkomstig van archeologische opgravingen in Nederland die een glas-in-lood atelier uit de late middeleeuwen hebben blootgelegd. Tot slot herscheppen de schilderijen van de Française Hanna Dubey de handeling van het drinken, als illustratie van de eerste verzen van Genesis, waar licht de bron van leven is.
Maruani-Mercier
De galerie aan de Louizalaan exposeert de complexe, symfonische en stormachtige doeken uit de serie The Glass Dream Game van Æmen Ededéen (alias Joshua Hagler), die speelt met toeval en keuze, en zo complexe en dromerige composities maakt. Ededéen leent zijn titel van het Glazen kralenspel van Hermann Hesse, een roman-gedicht waarin spelers de menselijke kennis herinterpreteren. Ededéen baseert elk schilderij op een willekeurige keuze van zes boeken, die hij hexagram noemt, geïnspireerd door het I Ching, het waarzegboek. Vervolgens schrijft hij “dromen” waaruit de schilderijen ontstaan. Hij zegt: “Ik weet niet waar het werk over gaat, en daarom geef ik mezelf de moeite om een spel uit te vinden waarin ik mijn liefde voor onwetendheid kan ophangen.”
Zo werden beelden van dubbelgangers en huid de inspiratie voor Under the Skin, dat een persoonlijk hernieuwen vertelt: de oppervlakte van het werk lijkt vol van een levend lichaam, en twee lichtgevende contouren komen aan beide zijden tevoorschijn, totdat “ze verdwijnen in een soort omkering van figuur-achtergrond“.
Bij La Verrière
De meditatieve complexiteit van Elene Shatberashvili echoot die van het operatische werk van Æmen Ededéen. Vier, de vierde solotentoonstelling van de kunstenaar en de tiende tentoonstelling van curator Joël Riff bij La Verrière, nodigt deze Georgische kunstenaar geboren in Tbilisi, gevormd in Parijs en Hamburg, uit. Haar zelfportretten, scènes van de dag en stillevens variëren de iconen van haar land met levendige kleuren en een spel van reflecties door spiegels en ramen, oppervlakken die ook de weerspiegeling van haar gezicht weergeven. In die zin, benadrukt de curator, “kunnen haar doeken worden gezien als fragmenten van een zelfportret.”
www.fondationdentreprisehermes.org
