Dit is het culinaire evenement van het seizoen: eind januari heropent La Villa Lorraine onder leiding van een 29-jarige chef, Reuben Christiaens. Achter deze keuze schuilt een bewuste herpositionering: om de Brusselse instelling toegankelijker te maken zonder in te boeten aan eisen. Vladimir Litvine, die de operationele leiding van de familieonderneming heeft, legt de drijfveren achter deze verandering uit.
Op 22 januari 2026 verwelkomt La Villa Lorraine zijn eerste gasten onder een nieuwe formule. Na vier jaar samenwerking met Yves Mattagne en het verlies van een Michelinster in april 2025, heeft de familie Litvine ervoor gekozen om een nieuwe weg in te slaan. In plaats van twee aparte restaurants, komt er één adres, één enkele kaart en een duidelijk gepositioneerde aanpak: ‘premium maar toegankelijk’.
Deze koerswijziging vindt plaats in een gespannen economische context voor de Belgische horeca. In 2024 sloten 813 restaurants hun deuren in België, een land dat in totaal 12.097 faillissementen kende, een record sinds 2013. In Brussel bedraagt het faillisementspercentage in de horeca 40 per 1.000 bedrijven, het dubbele van Vlaanderen. De hoofdstad telt nog 14 sterrenrestaurants, zonder drie-sterren etablissementen, tegenover 88 in Vlaanderen. In een klassiek Brussels restaurant blijft na aftrek van personeelskosten (40%), grondstoffen (25%), belastingen (19%) en vaste kosten (15%) slechts ongeveer 1% marge over.
Vladimir Litvine, die nu de leiding heeft over het etablissement binnen de Litvine Society familiebedrijf (acht restaurants en zes traiteurwinkels), gaat in op de redenen voor deze herpositionering, het profiel van de nieuwe chef en de uitdagingen in een sector die volop in verandering is.
Forbes België – In welke context vond het vertrek van Yves Mattagne plaats na vier jaar samenwerking?Vladimir Litvine – De samenwerking was aan zijn eind. Met mijn zus Tatiana realiseerden we ons dat we La Villa Lorraine wilden vernieuwen en het imago van stijf en te duur wilden omvormen. Het idee ontstond om van twee restaurants naar één te gaan, met een unieke en meer uitgesproken identiteit. In de huidige economische context, met inflatie en de stijgende kosten van levensonderhoud, wilden we dat een breder publiek toegang zou hebben tot La Villa Lorraine.
– Was de komst van Mattagne bedoeld om de sterren terug te veroveren?– Ik denk dat het nastreven van sterren meer zijn eigen droom was. Villa heeft ooit drie sterren gehad en verloor ze geleidelijk, om er daarna weer enkele terug te winnen. Vorig jaar werd een ster ingetrokken. Dat is voor ons geen probleem, want het is geen competitie voor ons: wat telt is een winstgevend, vol restaurant dat mensen blij maakt. Sterren zijn een extra, een erkenning, maar geen einddoel. Het is ingewikkelder als er geen chef-eigenaar is. Het is vaak een kwestie van ego: sommige chefs zijn op een persoonlijke zoektocht. Wij willen vooral onze gasten blij maken en een volle zaak hebben. En winstgevend zijn.
– Wat sprak u aan in het profiel van Reuben Christiaens?– De jeugd. Hij is een chef van 29 met al ervaring. We zullen hem moeten begeleiden, dat weten we. De weg zal iets langer zijn qua begeleiding dan bij een Yves Mattagne, die niets meer te bewijzen heeft. Maar we wilden iemand die, zoals men zegt, ‘zijn tanden ergens in zet’. Yves, met zijn ervaring, was misschien minder geneigd zijn stijl aan te passen. Reuben staat aan het begin van zijn carrière en heeft de toekomst voor zich. We wilden iemand die eruit springt door zijn motivatie en drive.
– Zijn parcours is toch al indrukwekkend voor zijn leeftijd… – Ja, hij heeft een indrukwekkend parcours [Red.: Reuben Christiaens heeft zijn opleiding genoten in verschillende driesterrenhuizen: De Leest in Nederland, Eleven Madison Park in New York, de keukens van Yannick Alléno in Parijs. Hij werkte ook bij Nuance (twee sterren) in Duffel en Vollmers (twee sterren) in Zweden. In 2022 werd hij op zijn 26e uitgeroepen tot Beste Jonge Chef door de Michelin Gids België en Luxemburg. Het jaar daarop verdiende hij een ster in restaurant Vintage in Kontich. Hij komt naar Villa Lorraine na twee jaar in het Botanic Sanctuary in Antwerpen.)! En hij is niet alleen: Salvatore Maniscalco, 30 jaar, uitvoerend chef die sinds september 2022 in het huis aanwezig is, zal zorgen voor de samenhang en eisen van het project. In het restaurant voegt India Erié Miyamoto, voormalig manager bij The Jane in Antwerpen sinds 2018, zich bij het team. We vormen een jong, gemotiveerd team dat wil bouwen aan iets nieuws.
– Geeft u hem ruimte om het project te ontwikkelen?– Natuurlijk. Er zijn geen dogma’s in deze nieuwe aanpak. We willen plezier hebben, onze klanten plezier bieden. We willen niet in een keurslijf terechtkomen. We zullen onze keuzes omarmen, maar als we merken dat er vraag is naar andere dingen, passen we aan. De eerste gerechten eind januari zullen niet noodzakelijk dezelfde zijn in maart. De chef zal evolueren op basis van feedback van de klanten. Dit is een nieuw hoofdstuk voor Villa, en het is nog niet geschreven.
– Hoe wordt die ‘premium maar toegankelijke’ positionering concreet gemaakt?– Het is een hele uitdaging. Bij La Villa Lorraine zijn mensen gewend aan ceremoniële zaken, producten van uitzonderlijke kwaliteit en hoge prijzen. We hebben Reuben begeleid in het opstellen van de kaart, omdat we een beetje van nul beginnen, zonder voort te bouwen op wat chef Mattagne heeft gedaan. Het idee is om producten te bieden die iets minder duur zijn. We gaan de food cost herzien, want dat is de kern van ons vak. We houden een menu voor degenen die een volledige gastronomische ervaring willen. Maar daarnaast is er een kaart met gerechten om te delen, gerechten, voorgerechten, met minder dure, maar even goed bewerkte producten. Omdat we het toegankelijker maken, vergeten we niet het essentiële: de service en de keuken.
– Is het niet riskant om het erfgoedimago van La Villa Lorraine te veranderen?– Het is een risico, maar vooral een kans. Er is geen kans zonder risico. Net na Covid hadden we een jong publiek, vooral over de middag. Maar al snel, met de inflatie, verdween dit publiek. We willen proberen hen terug te brengen, zonder het erfgoed en de geschiedenis van de zaak te verwaarlozen, maar met een dynamischere keuken en service.
– Gaat de decoratie ook veranderen?– Lichtjes. We gaan enkele dingen veranderen in de tafeldecoratie en enkele decoratieve elementen. Maar we houden dezelfde sfeer. De veranderingen komen vooral in de servicebenadering, de keuken en de dynamiek. Als je een service hebt waar mensen relatief strak zijn en je je wijnfles niet op tafel hebt, is de dynamiek heel anders dan wanneer je de fles laat staan, zodat je jezelf kunt bijschenken. Het is meer ontspannen. We willen dat mensen zich thuis voelen.
– Wat bedoelt u met ‘dynamischere service’?– Het idee is om het iets minder formeel aan te pakken, waar je vijftig dingen in het gerecht uitlegde terwijl het in dertig seconden gezegd kan worden. We willen een levendiger interactie met de klant. We hielden ervan om in de zaal te snijden, maar als we zien wat dat aan opleiding vergt… We kampen met wervingsmoeilijkheden, met steeds minder goed opgeleide mensen. We willen die dingen niet negeren, maar we gaan ze anders presenteren. En vooral, mensen willen niet meer uren aan tafel zitten.
– Met 100 zitplaatsen, is het traditionele model van het gastronomisch restaurant nog levensvatbaar?– Er is nog steeds ruimte voor zeer hoogwaardig dineren met een traditionele service, maar dat moeten kleine restaurants met weinig zitplaatsen zijn. Hier kan dat niet anders. Anders heb je een leger nodig. En een leger betekent een enorme loonkosten. In ons vak vertegenwoordigt de loonsom ongeveer 40% van de prijs van een menu. Dat is enorm. Je moet al deze zaken in overweging nemen.
– Is deze ‘premium toegankelijk’ aanpak het handelsmerk van de Litvine Society?– Dat proberen we te doen. We hebben verschillende soorten restaurants. We willen geen ketens maken met vergelijkbare concepten. We hebben zeer verschillende keukens, op heel verschillende locaties. We willen dat elke plek zijn eigen ervaring biedt. Ik merk dat mensen dat willen: een leuke tijd hebben. Het draait niet alleen om het eten. De sfeer is enorm belangrijk, de service ook. Het gaat om de totale ervaring.
– Is er ondanks de diversiteit van de adressen een herkenbare Litvine Society stijl?– Goed eten. We doen erg ons best om ervoor te zorgen dat het eten goed is, dat alles huisgemaakt is, dat de service goed is, en dat er een consistentie is. Voor mij is het allerbelangrijkste consistentie. Wanneer je naar een restaurant gaat, goed bediend wordt en lekker eet, ga je terug. Maar als het de volgende keer niet goed was, is dat een mislukking. Fouten gebeuren, maar ze moeten kunnen worden rechtgezet. Alles draait om cohesie en teamwork.
– Hoe beoordeelt u de situatie van de horeca in Brussel?– Dat hangt ervan af. Kleine spelers hebben het moeilijk. Het zijn ofwel hele kleine bedrijven waar de eigenaar alles zelf doet, en zelfs dan is het zeer ingewikkeld. Of ze zijn onderdeel van een groter gestructureerd groep zoals de onze, die, afhankelijk van waar de wind waait, kan middelen uitwisselen. Maar laten we ons niet vergissen: ook wij lijden. Over het algemeen is het, zelfs in Brussel, zelfs in Vlaanderen, moeilijk. Over de middag is er telewerken, mensen verplaatsen zich minder, mobiliteit is ingewikkeld. Je moet alert zijn.
– Heeft inflatie en loonindexering dit repositioneren beïnvloed?– Waarschijnlijk wel. We hebben een indexering van ongeveer 14% gehad over twee jaar. Grondstoffen zijn met 20 tot 30% gestegen, afhankelijk van de producten. En we kunnen de prijzen niet eindeloos blijven verhogen: mensen hebben minder geld. We zien ook dat consumptie verandert. Je moet je aanpassen, flexibel zijn, je klanten kunnen aanhoren.
[Red.: Volgens de Horeca Wallonie Federatie zouden restaurants hun prijzen met 30 tot 35% moeten verhogen om de kostenstijgingen te compenseren, maar ‘niemand durfde’ gezien de daling van de koopkracht. Loonindexering in de horeca in 2025 is 3,57%.]– Wat zou u eind 2026 beschouwen als een succesvolle transformatie?– De bezetting, en daarna de omzet van mijn teams. Als we geen verloop hebben, hebben we al een deel van de klus geklaard. Met alles wat er geopolitiek speelt, zijn we nooit zeker van verrassingen. Wat we willen is meer stabiliteit om onszelf ook te kunnen projecteren. Wanneer je kijkt naar de financiële markten, zijn ze niet stabiel. Het doel is een winstgevend restaurant, met een stijgende bezettingsgraad en een stabiel team.
