Dubbel olympisch kampioen, wereldkampioen, tweevoudig winnaar van Luik-Bastenaken-Luik, winnaar van de Vuelta … Remco Evenepoel, geboren in januari 2000, kan nu al terugblikken op een uitzonderlijk palmares. En zoals de ambitieuze wielrenner zelf opmerkt, liggen de mooiste jaren van zijn carrière in principe nog vóór hem. Samen met zijn vrouw Oumaïma Rayane deelde de Brabander zijn verwachtingen met ons, maar ook zijn teleurstellingen.
Tijdens de Olympische Zomerspelen van 2024 in Parijs werd hij de eerste dubbel olympisch kampioen in de tijdrit en de wegrace, en enkele weken later verdedigde hij met succes zijn titel van wereldkampioen in de tijdrit.
Hoe lang kennen jullie elkaar?
Oumaïma: Acht jaar.
Remco: De eerste keer dat we met elkaar praatten, was ik net met wielrennen begonnen. Ik was in volle overgangsfase.
Oumaïma: Dat was het moment waarop hij was gestopt met voetballen. Hij had wat meer tijd. Hij was toen nog niet echt met zijn nieuwe hobby begonnen.
Hoe verliep die “overgang”?
Remco: Ik was op vierjarige leeftijd met voetbal begonnen, dus heel jong. Op mijn vijftiende raakte ik geblesseerd aan mijn heup. Daarna kon ik weer spelen, maar veel coaches en scouts vonden dat ik niet meer hetzelfde niveau had als vóór mijn blessure. Toch was ik weer aanvoerder van het team geworden, ik speelde zelfs in de nationale ploeg. Maar langzaamaan veranderde mijn status. Ik werd op de bank gezet. Dat was vreemd. Ik had het gevoel onterecht behandeld te worden. En ik dacht dat de wereld van het voetbal misschien toch niets voor mij was. Het voelde als een vertrouwensbreuk. Ik wilde iets totaal anders doen: atletiek, langeafstandslopen, triatlon … of fietsen.
Waarom heb je uiteindelijk voor dat laatste gekozen?
Remco: Ik wilde echt iets helemaal anders. Een heel nieuw leven. En als ik erover nadacht, rende ik op het voetbalveld ook al veel, dus dat wilde ik niet meer.
En zo werd het fietsen … Hoe reageerde je omgeving?
Remco: Het was een schok. Het gebeurde op een vakantiedag. Ik had een ritje gemaakt met de fiets van mijn vader (Patrick, in de jaren 1990 ook een professionele renner, red). Toen hij thuiskwam, zag hij dat zijn fiets op een andere plek stond. Dat was het moment waarop ik hem in vertrouwen nam. Ik uitte mijn frustratie over voetbal en mijn verlangen om radicaal van sport te veranderen. Ik vertelde hem dat ik wilde fietsen. Hij zei: “Oké, we beginnen morgen met trainen, maar je moet het vanavond aan mama vertellen.” Mijn vader zei tegen mijn moeder dat ik nieuws had en toen ik later die dag aan tafel kwam voor het avondeten, stond er een extra bord klaar. Ze dacht dat ik een vriendinnetje zou voorstellen. Zo begon het. Ongeveer anderhalve maand later won ik mijn eerste wedstrijd.
Je had toen nog schoolplicht … Hebben jullie elkaar op school leren kennen?
Oumaïma: Onze ouders zijn buren. Toen Remco bij Anderlecht speelde, ging hij naar een school die met de club samenwerkte. Toen hij stopte met voetbal, wilde hij zich op zijn studie concentreren. Hij kwam naar mijn school omdat die een goede reputatie had.
Remco: We zagen elkaar tijdens elke pauze, elke dag. Toen ik met fietsen begon, dacht ik dat als ik dat serieus wilde doen, ik moest stoppen met school.
Oumaïma: Ik vond dat geen slimme beslissing. Zo reageren de meeste mensen wanneer een zeventienjarige zegt: “Ik ga stoppen met school.” Dat schokt iedereen. School is essentieel. Het was een groot risico. Wat zou er gebeuren als het fietsen niet zou lukken? Ik wilde eigenlijk liever dat hij zijn middelbare school zou afmaken. Ik was een beetje bang en hoopte dat hij er geen spijt van zou krijgen. Ook op school zeiden ze hem dat hij zijn studie moest afmaken. Aan de andere kant begreep ik het ook wel. Hij was erg gedreven en de school begon op hem te wegen. Vóór of na school moest hij trainen, in het weekend moest hij trainen en hij kon zich gewoonweg niet op zijn huiswerk concentreren …
Hoe hebben jullie een prille relatie en een beginnende profcarrière gecombineerd?
Remco: In het begin was het moeilijk. We waren nog maar net samen en ik moest al school overslaan voor het wereldkampioenschap voor junioren. Toen ik prof werd, hopte ik van een wedstrijd naar een stage en van een stage naar een wedstrijd. Toen kwam de lockdown en daarna werd het pas echt extreem. Om een idee te geven: de afgelopen jaren ben ik niet langer dan een maand onafgebroken thuis geweest. Je moet dus heel flexibel zijn.
“De afgelopen jaren ben ik niet langer dan een maand onafgebroken thuis geweest”
Oumaïma: We hebben keuzes moeten maken op basis van zijn carrière. Zelf wilde ik voortstuderen. Ik had er de aanleg voor en het was voor ons beiden een goede zaak. Eerst dacht ik erover om rechten te gaan studeren, maar ik besefte als we in het buitenland zouden moeten gaan wonen, ik met een diploma Belgisch recht niet veel zou kunnen aanvangen. Daarom heb ik uiteindelijk gekozen voor economische wetenschappen, financiën. Dat is immers vrij universeel. Het is een discipline die overal van pas komt. We hebben het samen besproken en daarna heb ik beslist.
Remco: Het is altijd positief als iemand goed met cijfers overweg kan.
Oumaïma: Tijdens mijn studies reisde ik met Remco mee. Daardoor kon ik vaak de lessen niet bijwonen en dus heb ik afstandsonderwijs gevolgd. Dat was perfect in Spanje en tijdens stages. En op de dagen dat ik in België
was, vond ik het een beetje belachelijk om dan plotseling toch in de klas te gaan te zitten.
Praten jullie veel met elkaar voor jullie een beslissing nemen?
Remco: Alles wat we doen, bespreken we eerst met elkaar. Is het een goed idee? Is het geen goed idee? Ik ga af op mijn gevoel. Oumaïma brengt vooral haar kennis in. Zij is rationeler dan ik.
Oumaïma: Soms nemen we verkeerde beslissingen, ja, maar ik denk dat iedereen dat wel eens doet.
Remco: Iedereen maakt fouten. Alleen zo kom je verder.
Oumaïma: We zijn nog vrij jong. Een paar jaar geleden kwam het nog wel voor dat we verkeerde beslissingen namen. Maar tegenwoordig denk ik dat dit steeds minder gebeurt. En Remco’s carrière zal ook geen twintig jaar duren. Op een gegeven moment zullen we een gezin worden. Daar moet je klaar voor zijn.
Denk je al na over wat je na het fietsen gaat doen?
Remco: Nee, nog niet echt. Ik probeer me helemaal te concentreren op het heden. Ik hoop nog een tiental jaren te kunnen fietsen. De beste jaren liggen vóór me.
Wat zijn je ambities?
Remco: Ik wil de Giro (de ronde van Italië) en de Tour de France winnen. Dat zijn echt carrièreambities voor me. Ik zou ook graag Europees kampioen willen worden, omdat ik dan alle kampioenschappen heb gewonnen. En dan zijn er races zoals de Ronde van Vlaanderen, Milaan-San Remo en de Ronde van Lombardije die tot mijn belangrijkste doelen behoren. Alles wat daar nog bijkomt is mooi, maar die races wil ik echt winnen.
En het werelduurrecord?
Remco: Dat is voor het einde van mijn carrière. Ja, ja, dat kan ik zeker bereiken. Ik ben net van team gewisseld (hij is onlangs overgestapt van Soudal-Quickstep naar Red Bull-Bora-Hansgrohe, red). Dit is voor mij de beste omgeving om me te ontwikkelen, ik wil vooral mijn aerodynamica verbeteren. Ook wat betreft training zit ik hier goed. Dus het staat zeker op mijn lijst, maar voor een wat minder nabije toekomst.
Beheer je zelf je inkomsten?
En ben je geïnteresseerd in investeringen?
Oumaïma: We hebben mensen die zich daarmee bezighouden.
Remco: Onze levens zijn echt heel druk. Het is het hele jaar door behoorlijk intensief. Dat laat maar weinig vrije tijd over. Daarom doen we een beroep op competente professionals. We zijn goed omringd.
Oumaïma, je hebt je studies economie afgerond, wat ga je nu doen?
Oumaïma: De komende vijf tot zeven jaar willen we onze grote doelen bereiken en dus moet ik me 100% concentreren op de carrière van Remco. Verder zullen we zien of er andere projecten kunnen worden toegevoegd of niet.
“Ik droom nog vaak dat ik weer voetbal”
Je wilde dit interview in het stadion van Anderlecht doen. Waarom?
Remco: Ik heb altijd gedroomd van een carrière als voetballer. En ik droom nog vaak dat ik weer voetbal. De eerste keren dat ik het stadion weer binnenstapte, waren een beetje pijnlijk. Ik zei tegen mezelf dat ik daar zelf op het veld had kunnen staan. Ik had het gevoel dat mijn toekomst als voetballer me was afgenomen. Maar door me voor 200% in te zetten voor het wielrennen, heb ik dat overwonnen. Als ik weer eens in België ben, ga ik tegenwoordig volledig ontspannen naar het stadion.
Wat betekent deze Forbes-nominatie voor jou?
Remco: Het is natuurlijk een grote eer. Het betekent dat ik op jonge leeftijd al veel goede dingen heb bereikt en dat ik mensen inspireer. Bovendien motiveert het me om het in de toekomst nog beter te doen!
