Wanneer we Nancy Vermeulen spreken is haar vader van wie ze haar liefde voor de ruimte meekreeg net overleden. Toch wil ze het interview niet uitstellen en staat ze erop ons te woord te staan. “Hij zou het zo gewild hebben”.
In haar boek Aerospace Attitudes deelt ruimteambassadeur Nancy Vermeulen inzichten uit haar ervaring in de lucht- en ruimtevaart die inspireren tot betere communicatie, leiderschap en teamwork binnen bedrijven. Ze nodigt lezers uit om piloot van hun eigen leven te worden. In haar boek toont ze hoe je de lessen uit de lucht- en ruimtevaart kan toepassen op persoonlijke en professionele ontwikkeling. Voor Forbes blikt ze terug op haar parcours.
Nancy Vermeulen, waar komt je fascinatie voor de ruimte vandaan?
Mijn fascinatie voor de ruimte begon op heel jonge leeftijd. Ik ben opgegroeid onder een schitterende sterrenhemel, dichtbij de luchtmachtbasis van Kleine-Brogel, waar mijn vader als communicatietechnicus werkte. Die sterren fungeerden voor mij als een symbool van onbegrensde mogelijkheden. Mijn vader wakkerde die fascinatie verder aan door met mij zijn eigen interesse in technologie en het onbekende te delen. Die vroege indrukken wakkerden mijn wens aan om niet alleen te dromen, maar ook om de regie over mijn leven te nemen.
Hoe beïnvloedde dat je carrièrepad?
Ik was vaak met mijn hoofd in de wolken, dromend over verre sterrenstelsels. Op mijn zeventiende ontmoette ik Dirk Frimout, de eerste Belgische astronaut, en dat was een keerpunt. Hij adviseerde me om zowel sterke wetenschappelijke kennis als operationele ervaring op te bouwen. Dat gaf me de motivatie om fysica en sterrenkunde te studeren en uiteindelijk om piloot te worden. Studies in fysica en wiskunde leken aanvankelijk een brug te ver, maar ik was vastbesloten om de uitdaging aan te gaan. Ook al kreeg ik soms te horen dat mijn dromen onmogelijk waren, ik kon niet accepteren dat mijn ambities buiten mijn bereik lagen.
Je pad ging niet altijd over rozen. Je werd geconfronteerd met financiële uitdagingen en later ook met fysieke en mentale uitputting. Hoe kwam je die te boven?
De kosten voor de pilotenopleiding waren torenhoog. Zonder eigen financiële middelen moest ik creatief zijn, offers brengen en cruciale steun zoeken zoals een lening waar mijn ouders borg voor stonden. Eenmaal afgestudeerd, dacht ik dat de grootste problemen achter de rug waren. Toen echter sloeg de realiteit in: Sabena, de luchtvaartmaatschappij waar elke jonge piloot droomde te werken, plaatste me op een wachtlijst. Ik greep dus mijn kans bij cargomaatschappij DHL, wat achteraf een zegen bleek toen Sabena failliet ging. De lange en onregelmatige uren eisten echter hun tol waardoor ik fysiek onderuit ging. Hierdoor moest ik mijn leven terug heropbouwen en dat was mentaal heel uitdagend. Na twee jaar slaagde ik erin om mijn medische licentie terug te winnen en kon ik deelnemen aan de selectie voor de ESA, waar ik de top 400 bereikte.
In 2011 ontmoette je Richard Branson, de oprichter van Virgin Galactic. Waarom was die ontmoeting belangrijk voor jou?
Ik stelde hem de vraag die me bezighield: wat dreef hem om Virgin Galactic op te richten? Zijn antwoord, “Nancy, don’t take it too seriously, it’s a boys’ game”, verraste me maar plantte een zaadje dat langzaam begon te groeien en leidde uiteindelijk tot de oprichting van mijn project, de Space Training Academy.
Ik richtte de Academy op om toekomstige astronauten fysiek en mentaal voor te bereiden op hun eerste reis naar de ruimte, met behulp van een uniek programma dat samen met de Desdemona Aerospace Simulator en de Technische Universiteit Delft is ontwikkeld. We willen niet alleen bijdragen aan wetenschappelijk onderzoek, maar ook het grote publiek de voordelen van ruimtevaart laten inzien.
In je boek schrijf je dat piloten en astronauten niet langer enkel geselecteerd worden op technische en intellectuele vaardigheden, maar ook op hun persoonlijke eigenschappen. Welke zijn het belangrijkst?
Er is inderdaad een verschuiving gebeurd in het ideale profiel van piloten en astronauten. Waar vroeger de stoere, emotieloze macho de norm was, wordt nu gezocht naar personen met emotionele intelligentie en zelfbewustzijn. Naast technische expertise is het belangrijk dat ze kalm blijven onder druk, verantwoordelijkheid nemen, goed communiceren, hun team kunnen aansturen, en fouten durven toe te geven. Leiderschap, zelfreflectie en de juiste houding zijn nu net zo cruciaal als technische vaardigheden.
In mijn boek detailleer ik die attitudes aan de hand van het het acroniem AEROSPACE : Adaptability, Emotional Intelligence, Risk Management, Ongoing Education, Safety Culture, Problem-solving Skills, Attention to Detail, Communication Skills en Ethical Leadership. Het boek nodigt de lezers uit om deze AEROSPACE ATTITUDES toe te passen om hun leven en carrière naar nieuwe hoogten te brengen.
