Welke vraag heeft het leven van Wim Ballieu veranderd? “Ga je voorzichtig zijn?”
Na jarenlange ervaring in de gastronomische wereld, waar hij via zijn cateringbedrijf Alfin gerechten creëerde voor iconische klanten als Louis Vuitton en het Belgische koningshuis, besloot Wim Ballieu in 2012 dat het tijd was voor iets nieuws. Zo ontstond Balls & Glory, een restaurantconcept dat het eenvoudige, traditionele comfort food naar een hoger niveau tilt. Ambachtelijke gehaktballen, gevuld met verrassende smaken en geserveerd met verse, lokale ingrediënten—simpel, maar altijd met een twist. De chef-ondernemer-auteur die ook een bekend gezicht is op tv, waar hij met zijn aanstekelijke enthousiasme iedereen inspireert om zelf in de keuken aan de slag te gaan, leeft voluit in het bruisende Brussel. “Waar het ritme van de stad me drijft.”
Er is één vraag die hem altijd achtervolgt:
“‘Ga je voorzichtig zijn?’ Het lijkt een onschuldige opmerking, iets wat je achteloos zegt bij een afscheid. Ik hoor die vraag al mijn hele leven. Als kind, op de boerderij van mijn grootouders, wanneer ik weer eens iets roekeloos plande. ‘Ga je voorzichtig zijn, Wim?’ vroeg mijn grootmoeder dan. Toen vond ik het maar gezeur, nu begrijp ik haar bezorgdheid.”
Het leven leerde hem waarom die vraag zo belangrijk is
“Toen ik 19 was, dacht ik dat ik onoverwinnelijk was. Tot ik letterlijk een trede miste. Een onoplettend moment, een val van een verdieping, en daar lag ik, mijn rug gebroken.” De maanden van revalidatie waren zwaar. Maar het was niet alleen zijn lichaam dat moest herstellen. “Die ervaring dwong me om stil te staan. Zelfs ik was niet onkwetsbaar. Nu hoor ik diezelfde vraag van mijn partner. Elke keer als ik de deur uitga: ‘Ga je voorzichtig zijn?’ Voor iemand die altijd in de hoogste versnelling leeft en vaak met zijn hoofd in de wolken zit, kan dat op de zenuwen werken. Maar eerlijk is eerlijk, die vraag is nodig.” Als chef en ondernemer is hij altijd bezig, altijd onderweg. “Die simpele vraag, hoe irritant ook, brengt me terug met beide voeten op de grond.”
Nu probeert hij rust in te bouwen
“Niet alleen voor mezelf, maar ook voor de mensen om me heen. Aan hen stel ik vaak de vraag: ‘Hoe gaat het écht met je?’ Geen geklets, maar oprechte interesse. Want het leven is te kort om op automatische piloot te leven. Dus ja, die vraag mag dan op mijn zenuwen werken, maar het is precies wat ik nodig heb. Het herinnert me eraan dat het oké is om af en toe op de rem te trappen en echt te leven.”
