Loïc Van Impe verlangde al van kinds af aan naar een eigen restaurant. Dit voorjaar werd die droom werkelijkheid met de opening van Lago, aan de rand van het park van Tervuren met zicht op de vijvers. De volle zaak, de tevreden gasten: dat zijn de mooie momenten die hij voor ogen had en waar hij ten volle van geniet. Maar de realiteit bleek complexer dan de droom.
Als uitbater van je eigen restaurant ben je plots “alles tegelijk”, legt Van Impe uit. “Ik ben kok, afwasser, manager, poetsvrouw én ‘Madame Pipi’”. Die veelzijdigheid moest hij zich gaandeweg eigen maken, een kant van het ondernemerschap waar hij vooraf nauwelijks bij had stilgestaan. Daar kwam een moordend ritme bij: de dag die als rustdag bedoeld was, werd al snel opgeslokt door de voorbereiding van de volgende dag, waardoor Van Impe zeven op zeven draaide. Een extra sluitingsdag zorgt nu voor iets meer ademruimte.
De mentale prijs
Toch bleek de grootste uitdaging niet operationeel, maar mentaal. Van Impe wilde het beeld dat hij in zijn hoofd had zo dicht mogelijk benaderen, maar moest aanvaarden dat het maanden of misschien zelfs jaren zal duren, en dat niet altijd alles volgens plan zal verlopen: “Er gaan dingen mislopen – en dat is oké. Maar daar vrede mee nemen was voor mij persoonlijk een zware uitdaging.”
Bovendien onderschatte hij de uitputting. “We ontvangen honderden klanten per dag”, vertelt hij, “en na zo’n lange dag is mijn sociale batterij volledig leeg”. In die eerste maanden ontbrak bovendien elk tegengewicht. Een dagje aan zee, een boek lezen, … : ontspanning zat er niet in. Van Impes enige referentiekader was de zaak zelf, “net een echo chamber”, aldus de ondernemer. Wat hem het hoofd boven water hielp te houden, was sport. Sinds hij opnieuw tijd uittrekt voor beweging, vindt hij stilaan het evenwicht terug.
Daarnaast volgt hij – in het kader van zijn samenwerking met hr-dienstengroep Liantis – managementcoaching. Zelf zit hij, geeft hij toe, nog midden in een leerproces.
Van succes spreken vindt hij hoe dan ook veel te vroeg. Een volle zaak is nog geen rendabele zaak, benadrukt hij: “We zitten misschien vol, maar besteden we wel elke euro die we verdienen slim?” Succes is voor hem geen eindpunt, maar een reeks ijkpunten – en rentabiliteit is er daar één van die nog bewezen moet worden.
Imposter syndroom
Onder de oppervlakte speelt nog iets. Van Impe spreekt openhartig over zijn imposter syndroom en een grote bewijsdrang, tegenover zichzelf, maar ook tegenover zijn ouders, die zelf zo’n dertig jaar in de horecasector actief waren. Is Lago een intrinsieke droom, vraagt hij zich hardop af, of een manier om te laten zien dat hij méér kan dan wat hij op televisie doet? Houvast vindt hij bij een van zijn grote voorbeelden, ondernemer Donald Muylle. Die gaf hem de raad om alles op alles te zetten om zijn droom waar te maken, maar met één voorwaarde: “denk grondig na over je concept, en laat je door niemand of niets tegenhouden.”
Voor Lago reikt zijn ambitie verder dan louter lekker eten serveren. Van Impe wil een zaak neerzetten waar geen onnodig lange shifts worden geklopt en waar niet wordt getierd in de keuken. Hij wil eigenhandig het cliché ontkrachten dat de horeca een sector is waarin je belandt “als je niks anders kan”. “We hebben echt een fijn werkkader gecreëerd”, besluit hij, “en daar ben ik misschien wel het meest trots op.”
Op zoek naar oplossingen om je mentale welzijn te verbeteren als ondernemer? Van een deugddoend gesprek tot hands-on begeleiding: ontdek wat Liantis voor je kan betekenen.
Dit artikle is samengesteld in nauwe samenwerking met Liantis.
