Henri Leysen is op 6 september 2026 overleden. Hij werd 75 jaar. De Brusselse meester-juwelier en gebrevetteerd hofleverancier van België stond ruim veertig jaar aan het hoofd van een van de laatste familiale juweliershuizen van het land, voordat hij meewerkte aan de verkoop aan een Chinese groep en machteloos moest toezien hoe de faillissementsprocedure van de historische vennootschap werd geopend. Een schoolvoorbeeld van de grenzen van de globalisering voor familiale luxemerken.
De herdenkingsplechtigheid vond plaats op 11 september 2026 in het Crématorium du Champ de Court in Court-Saint-Étienne. Twee dagen later publiceerde Joaillerie Leysen een sober bericht op sociale media, waarin afscheid werd genomen van haar “erfgenaam van een lange generatie juweliers”. Die formulering vat samen wat het huis altijd heeft uitgedragen: traditie, continuïteit en familiale overdracht. Precies die waarden bleken niet voldoende om de historische vennootschap te redden.
Een prestigieus huis met een koninklijke titel
Maison Leysen werd in 1855 door Louis Leysen opgericht onder de naam “Fabrique de Bijoux”. In 1920 vestigde het huis zich in het centrum van Brussel, in een pand aan de Kiekenmarkt dat ontworpen werd door architect Adrien Blomme en vandaag is opgenomen in de inventaris van het bouwkundig erfgoed van de hoofdstad. In 1972 trad Henri Leysen, de zoon van Jacques, aan en breidde hij de uitstraling van het huis uit tot buiten de Belgische grenzen.
In 1982 vestigde hij zich aan de Grote Zavel. Op dat moment was hij al gebrevetteerd hofleverancier van België, een titel die persoonlijk door het Koninklijk Paleis werd toegekend als erkenning voor het vakmanschap dat over meerdere generaties was opgebouwd. Het signatuur van het huis: een meesterteken in de vorm van een fleur-de-lis, gegraveerd in goud of platina, als bewijs dat het juweel volledig in de Belgische ateliers was vervaardigd. In 2005 openden Henri en zijn kinderen een boetiek onder de naam “L-Square”, gewijd aan haute couture. In 2012 verhuisde zijn zoon Maxime de juwelierszaak naar een ruimte van ruim 200 m² op hetzelfde adres aan de Zavel.
De Chinese overname: een mislukte gok
In april 2017 nam de Chinese groep Tesiro (Tongling Jewelry) via haar dochteronderneming in Hongkong 81% van Joaillerie Leysen frères over voor €4,35 miljoen. Een jaar later kopte de Belgische zakenpers dat “China twee hofjuweliers koopt”: Leysen en Wolfers. De ambitie was duidelijk: het prestige van het Belgische koninklijke merk inzetten als hefboom voor uitbreiding op de Aziatische markt, met behoud van de teams en activiteiten in België.
De financiële realiteit bleek heel anders. De jaarrekeningen van Joaillerie Leysen frères laten een aanhoudende en forse achteruitgang zien: de omzet daalde met 38,5% in 2021, met 16,4% in 2022 en vervolgens met 50,5% in 2023. Het nettoresultaat ging van −€188.000 in 2022 naar −€386.000 in 2023. Het eigen vermogen werd negatief en bedroeg in 2023 −€555.000. De netto financiële schuld liep op tot €1,15 miljoen. Maxime Leysen, die via de vennootschap Sparkle Up gedelegeerd bestuurder was, nam al in januari 2018 ontslag, kort nadat de Chinese aandeelhouders waren ingestapt. Zijn vader bleef via de vennootschap Riley Research bestuurder tot maart 2025.
Op 10 december 2025 sprak de rechtbank het faillissement van de historische vennootschap uit en stelde ze Sarah Benali aan als curator. De onderneming, die in 2023 nog slechts het equivalent van 3,5 voltijdse medewerkers in dienst had, werd in een faillissementsprocedure geplaatst.
Een ondernemer die geen blad voor de mond nam
Henri Leysen was niet alleen juwelier. Hij stond ook bekend als een kritische stem binnen het Brusselse bedrijfsleven. In oktober 2020 hekelde hij in L’Apéro de L’Echo een bestuur dat “degenen straft die de regels naleven, maar fraudeurs nooit bestraft”. Hij verklaarde zelfs: “We worden bestuurd door bandieten.” Scherpe standpunten die pasten bij een ondernemer die veertig jaar Belgische fiscaliteit en regelgeving had doorstaan zonder ooit zijn kritische blik op het systeem af te zwakken.
Wat blijft er over?
Het merk “Leysen 1855” bestaat nog steeds in China, waar Tesiro/Tongling het verder ontwikkelt als luxemerk voor de Aziatische markt. Ook in België ging het verhaal van Maison Leysen verder: op 28 januari 2026 werd op Grote Zavel 14 een nieuwe vennootschap opgericht, Leysen Heritage Fine Jewellery. De boetiek is nog altijd actief en het huis wordt nu geleid door Moïse Mann en François La Haye, twee professionals met een lange staat van dienst in de juwelierssector.
Het faillissement van Joaillerie Leysen frères illustreert het traject van een middelgroot Europees familiebedrijf met een sterk symbolisch erfgoed dat, na de openstelling van zijn kapitaal voor buitenlandse investeerders en het verlies van de familiale controle, de financiële achteruitgang niet kon stoppen. Die mondde uiteindelijk uit in het faillissement van de historische vennootschap. Henri Leysen werd 75 jaar. De historische onderneming die hij ruim vier decennia had geleid, heeft haar 170-jarige bestaan niet overleefd. De naam Leysen zet zijn verhaal vandaag wel voort.
