Uitbreiding van het strijdperk

Gesprek met Miet Warlop, de kunstenaar die België zal vertegenwoordigen op de Biënnale van Venetië dit jaar, met de performance ‘It Never Ssst’.

Door Miet Warlop te kiezen, wilde de Vlaamse Gemeenschap meer dan twintig jaar artistieke loopbaan erkennen en tegelijkertijd een sterke Belgische traditie benadrukken: interdisciplinariteit. Voor het eerst speelt performance een centrale rol in het Belgisch Paviljoen.

In Venetië zal Warlop de tentoonstelling-performance ‘It Never Ssst‘ presenteren. Performers activeren regelmatig de installatie door fysieke en sculpturale rituelen. De titel verwijst naar de turbulente tijd die hen voortdurend vooruit duwt, in een vastberaden poging elke vorm van stilstand te vermijden.

Het werk onderzoekt de urgentie van menselijke verbondenheid in een steeds desoriënterendere wereld en zal het Belgisch Paviljoen transformeren in een ruimte van energie, spanning en gedeelde emotionele ervaring. Een ontmoeting met de kunstenaar die haar ‘mobile’ toelicht enkele dagen voor de opening…

Forbes.be – Mobiliteit en gemeenschap zijn belangrijke concepten in uw praktijk… Miet Warlop – Ja, als het om mobiliteit gaat, ben ik niet zo goed in het creëren van een statisch object zonder dat er een soort dynamiek omheen is. Wat het concept van gemeenschap betreft, neem ik nooit de hoofdrol op me. We ondersteunen altijd een idee met een hele groep of ensemble, een vooropgezet idee. Hoewel ik het altijd belangrijk vind dat er veel authenticiteit of realisme in mijn werk zit.

– U bent geen actrice, eerder een regisseuse? – Nee, ik ben gewoon een kunstenaar: ik beschouw mezelf meer als een platform misschien dan als een zelfgerichte individuele kunstenaar. Het is het idee dat voor mij telt, niet het medium. Wanneer je de theaterregisseur noemt, sluit je veel dingen uit; ik hou het liever bij het idee van een kunstenaar, ongeacht de vorm.

– Maar bent u beïnvloed door Vlaamse theaterregisseurs? – Natuurlijk. Toen ik jonger was, heb ik veel geleerd, niet alleen van theatermakers, maar ook van beeldend kunstenaars, filmmakers, vrienden, mijn ouders…. Het gaat eerder om de tijd en zijn kwaliteit dan om de status van de persoon.

– In de kunst, is Marina Abramovic een voorbeeld voor u? – Zeker. Net zoals Erwin Wurm en Francis Alÿs in zijn performances: ‘Faith Moves Mountains’ illustreerde bijvoorbeeld de absurditeit van het verplaatsen van een berg door een hele gemeenschap aan het werk te zetten, het idee van weerstand: een werk dat zowel intelligent als zeer Belgisch is. De veelzijdige kunstenaar Benjamin Verdonck was ook belangrijk voor mij.

– En wat van het Weens Aktionisme en Fluxus? – Zeker, maar ook film heeft me veel geïnspireerd, vooral de Italiaanse film en Antonioni en anderen. Ik vind dit medium nu veel minder inspirerend…

– Rock’n’roll was ook een inspiratiebron… – Natuurlijk, ik had veel muzikale vrienden: ik heb nooit gedacht om kunstenaar te worden: in het begin vond ik het echt gênant om mensen te vragen tijd te besteden aan mijn performances: de duur was altijd maximaal 1 uur. Ik integreerde muziek in mijn praktijk omdat mijn beelden gericht zijn op een soort dramaturgie van het object en het zingen van de tekst anders is dan eenvoudigweg het object begeleiden met een tekst. Bovendien heb ik een voorstelling bijgewoond waar de muzikanten achter de gordijnen moesten staan en onzichtbaar moesten blijven.

– Kunnen we zeggen dat u woorden beeldhouwt? – Nee. Het woord heeft zijn intrede gedaan in mijn praktijk door het gebruik van muziek, omdat als je geen woorden in je muziek stopt, het verandert in een soort geluidstapijt.

– Het concept van rituelen is ook essentieel… – Het is eerder gerelateerd aan het betreden van de gemeenschap, het maken van connecties of samen iets beleven, een beweging volgen, een idee onderzoeken en realiseren. Er is uiteraard een soort van ritueel aan de basis, maar het is vooral belangrijk dat er iets gebeurt, ook voor de mensen die deze performance uitvoeren en herhalen.

– Uw werk is zeer fysiek in vergelijking met onze digitale tijd… – Het gaat om de realiteit van dingen die je kunt aanraken en die je raken.

– Heeft de meertaligheid van België invloed op uw kunst? – Absoluut. Alle kostuums en een deel van de communicatie gebeurt via een van mijn vrienden die Waals is. Het is een feit dat onze respectieve gemeenschappen niet altijd goed samengaan. Daarom vond ik het belangrijk om in Venetië te werken met Franstaligen, maar ook om me uit te drukken in het Italiaans, Frans, Nederlands, Duits en Engels. Overigens zijn de teksten die ik heb geschreven voornamelijk in het Italiaans. Want ik heb ook Venitianen gekozen onder de deelnemers aan de performance.

– En hoe zijn de relaties met de Italianen? – Het is erg plezierig. Het gaat ook om te tonen dat Venetië ook een stad is waar mensen wonen en niet alleen een historische setting: het leek me belangrijk om hen ook zichtbaar te maken.

– Wat zijn uw invloeden of meesters op het gebied van kunstgeschiedenis in België? – Dat gaat van de Vlaamse Primitieven, Van Eyck tot Permeke, via Roger Raveel; op een moderner niveau zou ik Michael Borremans, Anne-Mie Van Kerkhoven, Ottobong Nkanga en natuurlijk Francis Alÿs noemen, mijn favoriet…

Preview van de Biennale Arte: 6–8 mei 2026 Officiële opening van het Belgisch Paviljoen: 6 mei 2026 om 12:00 Expositieperiode: van 9 mei tot 22 november 2026, van dinsdag tot zondag. www.itneverssst.be labiennale.org