Op 25-jarige leeftijd behoort Patrick Habirora tot de grootste MMA-talenten ter wereld. De geboren Namenaar kroonde zich in 2023 tot wereldkampioen bij de amateurs en bleef sindsdien ongeslagen bij de profs. In 2025 schreef hij geschiedenis door voor het eerst een grote internationale MMA-organisatie naar België te halen. Afgelopen zomer herhaalde hij dat succes met een tweede uitverkocht evenement.
Maar Habirora is veel meer dan een talent in de kooi. De jonge vechter groeide uit tot een maatschappelijk fenomeen dat de leefwereld van zijn generatie begrijpt en duizenden jongeren weet te inspireren. Met discipline, doorzettingsvermogen en ambitie als belangrijkste waarden wil hij de grenzen van de vechtsport overstijgen. Zijn doel is niet alleen om zelf de wereldtop te bereiken, maar ook om toekomstige generaties te tonen wat hard werken en zelfoverstijging kunnen opleveren. Forbes sprak met deze Belgische 30 Under 30 over zijn parcours, de offers achter zijn succes en zijn internationale ambities.
Forbes.be: Hoe bent u bij MMA terechtgekomen?
Patrick Habirora: “Ik begon al heel jong met sporten. Rond mijn zesde of zevende speelde ik voetbal. Als kind was ik bijzonder energiek, hyperactief en onstuimig. Mijn ouders vonden het belangrijk dat ik die energie ergens kwijt kon. Ik voetbalde jarenlang op een behoorlijk hoog niveau en zag mijn toekomst volledig in die sport. Er kwamen zelfs voorstellen om bij een eersteklasseclub te tekenen. Door mijn temperament vonden mijn ouders het echter moeilijk om mij op mijn dertiende naar een opleidingscentrum te laten vertrekken. Ik bleef bij mijn ploeg, terwijl verschillende ploegmaats de overstap naar eerste klasse maakten. Daardoor verloor ik geleidelijk mijn motivatie. Ik ben van nature erg competitief en besloot uiteindelijk om helemaal te stoppen. Als tiener zonder hobby of duidelijk doel begin je al snel rond te hangen in de buurt. Voor een jongere met zoveel energie is dat misschien wel het gevaarlijkste wat er kan gebeuren.”
Forbes.be: Hoe oud was u toen u in die periode terechtkwam?
Patrick Habirora: “Tussen mijn veertiende en zestiende deed ik buiten school eigenlijk niets bijzonders. Op school presteerde ik nochtans uitstekend. Ik studeerde aan het Institut Saint-Louis in Namen, een school met een hoog academisch niveau. Van mijn vrienden met een migratieachtergrond uit de buurt was ik de enige die daar schoolliep. Ik volgde een richting met veel wiskunde en wetenschappen en maakte zelfs deel uit van het schaakteam. Mijn leven bestond uit twee totaal verschillende werelden. Overdag speelde ik schaaktoernooien en ’s avonds hing ik met mijn vrienden rond in de buurt, waar we allerlei kattenkwaad uithaalden. Op een dag nam een vriend me mee naar een opendeurdag van een MMA-club. Ik wilde gewoon iets nieuws proberen en leren hoe ik mezelf beter kon verdedigen. Als onstuimige jongen belandde ik buiten weleens in een conflict. Bovendien groeide ik op met de films van Jackie Chan en Chuck Norris. Mijn vader had me die interesse in kracht en zelfverdediging meegegeven. Ik begon een of twee keer per week te trainen met een groep vrienden. Onze coach merkte hoe gemotiveerd we waren en stelde voor om aan een wedstrijd deel te nemen. Ik was toen zestien en nog te jong om mee te doen. Maar toen ik mijn vrienden samen zag vertrekken en als winnaars zag terugkeren, werd er opnieuw iets in mij wakker. Ik herontdekte het verlangen naar erkenning en de trots van een overwinning die ik sinds mijn afscheid van het voetbal had gemist.”
Forbes.be: Was dat het begin van uw MMA-carrière?
Patrick Habirora: “Precies. Mijn eerste wedstrijd verliep uitstekend, net als de tweede. Toen ik zeventien was, kwam een UFC-vechter een stage geven in Namen. Hij observeerde me tijdens de training en zei: ‘Je leert bijzonder snel. Als je je serieus op MMA toelegt, kun je iets groots bereiken.’ Op dat moment wist ik niet goed welke richting ik met mijn leven uit wilde. Hoewel ik goede resultaten behaalde op school, spraken hogere studies me niet echt aan. Ik had altijd behoefte aan een passie die me vanbinnen motiveerde en richting gaf. Zijn woorden kwamen precies op het juiste moment. Wat me vooral aansprak in MMA, was de individuele verantwoordelijkheid. In een teamsport kun je een nederlaag nog aan een ploegmaat wijten. In MMA ben je zelf verantwoordelijk voor je overwinning of verlies. Dat paste perfect bij mijn karakter. Alleen beschikten we in Namen niet over de nodige faciliteiten en professionele begeleiding om op het hoogste niveau te trainen.”
Forbes.be: Daarom besloot u naar Brussel te vertrekken?
Patrick Habirora: “Mijn oudere zus ontdekte via Facebook een professionele MMA-club in Brussel en raadde me aan om er eens te gaan kijken. Tijdens de zomervakantie, toen ik zeventien was, verbleef ik een maand bij mijn peter in de hoofdstad. Ik bezocht verschillende trainingszalen en ontmoette uiteindelijk in Woluwe mijn huidige coach, Tarek Bensaidane. In zijn club trainden tien professionele vechters, van wie er vier actief waren bij Cage Warriors, destijds een van de belangrijkste MMA-organisaties van Europa. Voor mij voelde dat alsof ik plots in het opleidingscentrum van FC Barcelona terechtkwam. Ik overtuigde mijn ouders en begon dagelijks met de trein naar Brussel te reizen. Toen ik er trainde met jongens van mijn leeftijd, besefte ik dat ik twee tot vier jaar achterstand had. Zij waren veel vroeger met MMA begonnen. Om dat verschil goed te maken, schreef ik me in voor fysieke voorbereiding aan het Centre Adeps in Jambes. Mijn dagen begonnen om zeven uur met een training, nog voor school. Om 16.15 uur eindigden de lessen en haastte ik me naar het station om de trein naar Brussel te nemen. Na mijn MMA-training werkte ik nog een uur aan de bokszak. Pas rond elf uur of middernacht nam ik de trein terug naar huis. Dat ritme hield ik tijdens mijn laatste twee jaren van het middelbaar vol.”
Forbes.be: Hebt u in die periode veel persoonlijke offers moeten brengen?
Patrick Habirora: “Van mijn zeventiende tot mijn tweeëntwintigste offerde ik een groot deel van mijn jeugd op. Ik ging niet naar feestjes of verjaardagen, nam geen vakantie en ging nauwelijks naar de bioscoop. Mijn sociale leven speelde zich bijna uitsluitend af in de trainingszaal. Mijn coach begreep pas echt hoe vastberaden ik was toen hij zag dat ik dagelijks drie uur onderweg was en toch nooit opgaf. Tijdens de coronapandemie kreeg ik een bijzondere kans. Omdat ik geselecteerd was voor het nationale jiujitsuteam, verleende Adeps me een uitzondering om tijdens de lockdown te blijven trainen. Ik huurde voor honderd euro een ingerichte garage in Anderlecht. De hele winter trainden we daar twee keer per dag, ondanks de kou. Terwijl veel andere sporters noodgedwongen hun trainingen onderbraken, kon ik mijn achterstand definitief wegwerken. Toen mijn coach me na een jaar opnieuw beoordeelde, liet hij me tien ronden sparren tegen een professionele vechter. Ik domineerde het gevecht en hij stond versteld van mijn vooruitgang. Die periode heeft mijn mentaliteit gevormd. Ik heb obstakels nooit beschouwd als iets waartegen je niets kunt beginnen. Voor mij vormen ze juist een kans om sterker te worden.”
Forbes.be: Wat gebeurde er ondertussen met uw studies?
Patrick Habirora: “Ik behaalde mijn diploma secundair onderwijs in een richting met veel wiskunde. Voor mijn ouders was het echter ondenkbaar dat ik niet verder zou studeren. Vooral mijn moeder beschouwde sport nog altijd als een hobby. Daarom schreef ik me in voor psychologie aan de ULB. Ik slaagde voor mijn eerste jaar, maar vond de opleiding uiteindelijk te theoretisch. Vervolgens stapte ik over naar e-business aan Ephec. Daar botste ik opnieuw op praktische problemen. De verplichte aanwezigheid bij groepswerken viel nauwelijks te combineren met mijn intensieve trainingsschema. Toen ik 21 was, riep ik mijn ouders samen en vroeg ik hun toestemming om me volledig op MMA te concentreren. Ik woonde sinds mijn negentiende zelfstandig in Brussel en betaalde mijn dagelijkse kosten met allerlei tijdelijke baantjes. Ik werkte onder meer als nachtreceptionist, op bouwwerven, in de horeca, als animator en in de schoonmaak. Mijn moeder zag uiteindelijk hoe volwassen en verantwoordelijk ik mijn leven organiseerde. Ze begreep dat ik niet zomaar een impulsieve beslissing nam en ging akkoord. Mijn vader steunde me eveneens. Dat voelde als een enorme opluchting.”
Forbes.be: Welk toernooi betekende de grote doorbraak in uw carrière?
Patrick Habirora: “Dat was de Levels Fight League in Nederland, die ik won. De hoofdprijs bestond uit een volledig betaalde trainingsstage in Canada, onder begeleiding van Firas Zahabi, de coach van Georges St-Pierre. Ik was toen 22 en kreeg de kans om met UFC-vechters te trainen. Tijdens die stage ontmoette ik Georges St-Pierre toevallig. Dat stond helemaal niet op voorhand gepland. Hij en zijn trainer waren onder de indruk van mijn niveau en Georges nam me onder zijn vleugels. Die ervaring betekende een belangrijk keerpunt. Daarna werd ik vice-Europees kampioen en bereikte ik in 2022 de kwartfinales van het wereldkampioenschap. In 2023 nam ik opnieuw deel aan het WK voor amateurs. Voor mijn vertrek stelde mijn coach me een duidelijk ultimatum: ‘Dit is je laatste amateurwedstrijd. Ofwel word je wereldkampioen, ofwel stop ik met je te trainen.’ Mijn trainers, Damien Broothaerts en Tarek Bensaidane, hadden me jarenlang gratis begeleid omdat ik het financieel moeilijk had. Ik had alles aan hen te danken en wilde hen absoluut niet teleurstellen. Ik vertrok naar het wereldkampioenschap met één doel voor ogen. Ik won vijf gevechten en vierde geen enkele overwinning voordat ik de finale achter de rug had. Uiteindelijk kroonde ik me tot de eerste Franstalige amateurwereldkampioen in de geschiedenis van MMA. In november 2023 behaalde ik die titel en in januari 2024 maakte ik de overstap naar de profs.”
Forbes.be: U stapte als wereldkampioen bij de amateurs over naar de profs. Hoe ging u om met die druk?
Patrick Habirora: “De amateurwereld en de professionele MMA-wereld zijn twee totaal verschillende omgevingen. Bij de profs neem je het op tegen ervaren vechters die soms al tien jaar actief zijn en met hun inkomsten een gezin onderhouden. De belangen liggen dus veel hoger. Na mijn wereldtitel wilden verschillende organisaties me contracteren. Voor mijn professionele debuut tekende ik bij AEC MMA. Kort daarna ontstond er een enorme hype rond het gevecht tussen Baki en Doumbé bij PFL, in de Accor Arena in Parijs. Dat evenement trok ongeveer 20.000 toeschouwers. Hoewel ik nog maar één profgevecht achter de rug had, nam ik contact op met de organisator. Normaal gezien reserveert men zo’n fightcard voor gevestigde namen, maar ik besloot de kracht van sociale media te benutten. We creëerden online zoveel enthousiasme dat de organisatie me uiteindelijk aan het programma toevoegde. Toen ik op de wedstrijddag mijn opkomst maakte, zat de zaal al voor ongeveer 70% vol. Ik droeg een strohoed geïnspireerd op One Piece en vocht vijftien minuten lang een bijzonder intens gevecht. Uiteindelijk won ik. Op één dag kreeg ik er 100.000 volgers bij en groeide de media-aandacht explosief. Plots herkenden mensen me in de metro en de supermarkt. Toch was mijn dagelijkse leven nauwelijks veranderd. Ik reed nog altijd met een oude Volkswagen Polo uit 2006 waarvan de ruitenwissers niet meer werkten en woonde in een kleine studio. Het contrast tussen mijn online bekendheid en mijn financiële realiteit was enorm.”
Forbes.be: Hoe verklaart u uw enorme populariteit op sociale media?
Patrick Habirora: “Ik denk dat mijn leeftijd en mijn manier van communiceren een belangrijke rol speelden. Veel professionele MMA-vechters zijn dertigers die op een vrij traditionele manier met hun publiek communiceren. Ik was 22 en begreep de codes van mijn generatie. Jongeren herkenden zichzelf in mijn verhaal, mijn humor en mijn parcours. Daardoor ontstond een sterke band met het publiek. Kort daarna ontving ik mijn eerste grote cheque als professionele MMA-vechter. Ik ging meteen naar huis om mijn contract en het bedrag aan mijn moeder te laten zien. Op dat moment besefte ze dat ik met mijn sport op een legitieme manier een inkomen kon verdienen. Voor mij was dat een bijzonder emotioneel moment. Het bevestigde dat ik de juiste keuze had gemaakt.”
Forbes.be: Dankzij die populariteit wist u PFL naar België te halen. Hoe kreeg u dat voor elkaar?
Patrick Habirora: “Ik overtuigde de Amerikaanse leiding van de Professional Fighters League, een van de grote internationale MMA-organisaties, ervan dat België een enorm potentieel had. Aanvankelijk twijfelden ze. De traditionele Belgische sportmedia besteden vooral aandacht aan voetbal en tennis, terwijl MMA bij jongeren onder de dertig bijzonder populair is geworden. Ik verzekerde hen dat we de ING Arena zouden uitverkopen als ik het hoofdgevecht mocht verzorgen. Op 5 juli 2025 was de zaal volledig uitverkocht. Ik won mijn gevecht met een knock-out voor duizenden supporters. Daarna organiseerden we een tweede editie, die eveneens uitverkocht raakte. Voor mij was dat een historische prestatie. Ik had aangetoond dat één individuele sporter in België een enorm publiek kon mobiliseren voor een discipline die jarenlang relatief weinig aandacht kreeg.”
Forbes.be: Zijn de Belgische media dat enthousiasme uiteindelijk gevolgd, of beschouwden ze MMA als een te gewelddadige sport?
Patrick Habirora: “De recentste editie kreeg ook een televisie-uitzending in België. In het begin moesten we zelf bij de media aankloppen, maar uiteindelijk konden ze de omvang van het evenement moeilijk blijven negeren. Bekende sportfiguren, onder wie de broers Hazard, en zelfs leden van de koninklijke familie woonden mijn gevechten bij. Sommige media aarzelden misschien omdat ze MMA als een gewelddadige discipline beschouwden. Maar als grote Franse televisiezenders dergelijke evenementen voor een breed publiek uitzenden, waarom zou dat in België dan niet kunnen? Intussen bekijk ik die discussie met meer afstand. Ik krijg enorm veel steun van het Belgische publiek en ook de internationale media volgen mijn prestaties. Omdat ik bij een wereldwijde Amerikaanse organisatie aangesloten ben, reiken mijn ambities bovendien veel verder dan België.”
Forbes.be: Wat houdt MMA precies in? En denkt u dat de sport ooit olympisch wordt?
Patrick Habirora: “MMA staat voor Mixed Martial Arts, of gemengde vechtkunsten. De sport combineert verschillende disciplines. Je gebruikt technieken uit het klassieke boksen voor vuistslagen, uit het kickboksen voor trappen en stoten, uit het worstelen voor worpen en uit het Braziliaans jiujitsu voor grondgevechten en submissies. Internationale sportinstanties werken aan de mogelijke opname van MMA in het olympische programma. Ik verwacht niet dat dit al in 2028 zal gebeuren, maar misschien wordt 2032 wel haalbaar. Als ik ooit de kans krijg om België op de Olympische Spelen te vertegenwoordigen, zou dat een fantastische ervaring zijn. Tegelijk blijft de UFC voor ons het hoogste niveau binnen de sport. Die organisatie geniet nu al wereldwijde bekendheid en media-aandacht.”
Forbes.be: Wat zijn uw ambities voor de komende jaren?
Patrick Habirora: “Mijn volgende gevecht vindt plaats in Dubai. Mijn carrière speelt zich steeds meer internationaal af, vooral in de Verenigde Staten en het Midden-Oosten. Natuurlijk wil ik naar België blijven terugkeren om voor mijn eigen publiek te vechten. Maar mijn uiteindelijke doel is om op de grootste podia ter wereld te staan. Na twee uitverkochte edities in de ING Arena, waarmee we samen bijna 20.000 toeschouwers bereikten, wil ik nog een stap verder gaan. Mijn droom is om in België een groot MMA-evenement in een voetbalstadion te organiseren. Ik heb in Rennes al voor 10.000 mensen in een stadion gevochten. Als ik in België 15.000 tot 20.000 supporters kan samenbrengen, zou dat een historische mijlpaal zijn.”
Forbes.be: Kunt u na al die jaren van opofferingen eindelijk meer genieten van het leven en uw naasten?
Patrick Habirora: “Absoluut. Dat is een van de mooiste kanten van succes in de topsport. Je krijgt meer financiële vrijheid en zelfstandigheid, waardoor je bijzondere ervaringen kunt opdoen. Dit jaar heb ik zeventien keer het vliegtuig genomen en vier continenten bezocht. Ik kon eindelijk mijn droom waarmaken om naar Japan te reizen. Daarnaast bezocht ik onder meer Marokko en Canada. Maar het belangrijkste is dat ik elke dag met mijn passie bezig mag zijn. MMA is niet alleen mijn beroep, maar ook mijn levensdoel. Je volledig kunnen toeleggen op wat je het allerliefste doet, beschouw ik als een voorrecht van onschatbare waarde.”
Forbes.be: Wat betekent uw plaats in de Forbes 30 Under 30 voor u?
Patrick Habirora: “Ik voelde me enorm vereerd, vooral omdat ik het totaal niet had verwacht. Ik kom uit een volks milieu en Forbes was geen magazine dat we thuis gewoonlijk lazen. Toch merkte ik meteen welke impact die erkenning had. Bedrijfsleiders, beleidsmakers en mensen uit heel verschillende sectoren begonnen me anders te bekijken. Forbes is wereldwijd een gevestigde naam. Een plaats in de 30 Under 30 geeft je een vorm van institutionele erkenning die verder reikt dan je eigen sportdiscipline.”
Forbes.be: Welke boodschap wilt u jongeren meegeven die hun dromen willen waarmaken?
Patrick Habirora: “Of je nu actief bent in de sportwereld, een onderneming wilt oprichten of kunstenaar wilt worden, je moet je project als een marathon beschouwen en niet als een sprint. Voor mij bestaat er een eenvoudige regel: als je minstens vijf jaar lang elke dag met discipline aan hetzelfde doel werkt, kun je bijzonder ver komen. Maar als je niet bereid bent om vijf jaar van je leven in je ambitie te investeren, moet je jezelf afvragen hoe graag je het werkelijk wilt. Onderweg zul je onvermijdelijk mislukkingen en obstakels tegenkomen. Dat hoort erbij. Falen is geen eindpunt, maar een noodzakelijke stap om te leren en vooruitgang te boeken. Niemand kan je succes garanderen. Uiteindelijk neem je een risico en wed je op jezelf. Maar als je gedisciplineerd blijft, hard werkt en telkens het beste van jezelf geeft, hoef je achteraf nergens spijt van te hebben.”
