Wat als de ultieme luxe niet langer een duur horloge, grote auto of designerhandtas is, maar een lege agenda? Voor vermogende consumenten verschuift luxe steeds meer van bezit naar ervaringen. Tijd is schaars, en dus waardevol.
De cijfers illustreren de bredere verschuiving. De wereldwijde uitgaven aan luxe bereikten in 2025 1.44 miljard euro. Opmerkelijk is dat binnen die enorme markt vooral luxe-ervaringen aan belang winnen: ze blijven sterker groeien dan tastbare luxegoederen.
Tegelijk ervaart 43,3% van de zelfstandige ondernemers in Vlaanderen een hoge werkdruk. Voor vermogende consumenten evolueert tijd van een vanzelfsprekend gegeven naar een schaars goed waarvoor ze bereid zijn te betalen. PwC stelt vast dat 89% van de ultra-high-net-worth individuals geïnteresseerd is in aanvullende diensten zoals concierge services.
Die trend is herkenbaar bij klanten van The Lifestyle Manager, een Belgische dienst voor lifestyle management. “Onze klanten hebben vaak alles wat geld kan kopen, behalve extra uren in een dag”, zeggen managing partners Kristiaan Polgar en Audrey Collard-Bovy. Hun klanten besteden onder meer woningbeheer, reizen, mobiliteit, administratie, reservaties en shopping uit. Opvallend is de groeiende vraag naar totaalbeheer: niet langer vijf verschillende partijen aansturen, maar één vertrouwenspersoon die het geheel coördineert.
Daarmee wordt gemak een vorm van luxe. “Tijd besparen is één ding, maar wat onze klanten echt waarderen, is dat ze aan al die zaken niet meer moeten denken.” In een druk leven stapelen de kleine openstaande taken zich op: “Heb ik dat al geregeld, wie volgt de werken op, klopt die factuur wel?” Kristiaan en Audrey nemen die mentale belasting over. De klant weet dat het geregeld wordt, zonder er zelf nog aan te hoeven denken. “We zijn eigenlijk invisibly present: we anticiperen eerder dan we reageren.”
Dat geldt ook voor bezit. Een tweede verblijf of vastgoedportefeuille kan een statussymbool zijn, maar brengt onderhoud, beveiliging en administratie met zich mee. De nieuwe luxe is dan niet noodzakelijk méér bezitten, maar kunnen genieten van wat je bezit zonder de verantwoordelijkheid voortdurend te voelen. Aankomen in een vakantiehuis waar de verwarming aanstaat, de koelkast gevuld is en alles geregeld is: ook dát is exclusiviteit. Audrey slaat de nagel op de kop: “Niemand herinnert zich een aankoop. Je herinnert je een avond, een reis, een moment met de mensen die je graag ziet.”
Misschien is dat wel de essentie van de nieuwe luxe. In een wereld waarin bijna alles sneller, digitaler en toegankelijker wordt, wordt menselijke aandacht schaarser. De ultieme status is dan niet tonen hoeveel je bezit, maar zelf kunnen bepalen waar je tijd en aandacht naartoe gaan. Wie zich dat kan veroorloven, koopt geen extra uren. Wel de vrijheid om ze beter te besteden.
