In de Fondation Carmignac, in Zuid-Frankrijk, werpen de werken van de Belgische Evelyne Axell een bijzonder licht op deze tentoonstelling over popart.
De tentoonstelling “Sea, Pop & Sun” toont de beeldtaal van de massamedia en consumptiegoederen door de bril van de popart uit de jaren 1960 en 1970. Financier Édouard Carmignac studeerde destijds in de Verenigde Staten en maakte die periode van bevrijding mee. In de eerste zaal tonen curatoren Anna Karina Hofbauer en Dieter Buchhart vier van de 632 Sunsets van Andy Warhol, die het romantische hemellichaam veranderen in een hypnotiserend en kunstmatig seriebeeld. Verderop vergroot en transformeert de Zuid-Franse Martial Raysse in Bien sûr le petit bateau (1962-1964) de fotokopie van een vrouwelijk silhouet op het strand tot een schreeuwerig en vervreemd object van verlangen.
Een van de prominentst vertegenwoordigde kunstenaars in de tentoonstelling is Evelyne Axell uit Namen, een Belgische kunstenares die in 1972 op amper 37-jarige leeftijd omkwam bij een auto-ongeluk. In de jaren 1960 was ze een van de zeer weinige vrouwen binnen de popartbeweging. Voor ze schilder werd, studeerde ze toneelkunst aan het Koninklijk Conservatorium Brussel en werkte ze samen met gerenommeerde regisseurs, onder wie haar echtgenoot Jean Antoine. Haar vriend maakte toen verschillende documentaires over popart en het Nouveau Réalisme, waardoor ze zich tot die stromingen aangetrokken voelde. Na een tijd als omroepster te hebben gewerkt, begon ze in 1964 haar kunstenaarscarrière. René Magritte nam haar onder zijn hoede en hielp haar olieverftechniek te verbeteren. In 1967 kreeg ze haar eerste solotentoonstelling in het Paleis voor Schone Kunsten. In 1969 werd ze de eerste vrouwelijke laureaat van de Prijs Jonge Belgische Schilderkunst.
Een moment van extase
Haar schilderijen dragen merkwaardig profetische titels: Axell-ération (in 2021 opgenomen in de collectie van het MoMA in New York), Clef de contact, Ceinture de sécurité en Autostop. De Verenigde Staten ontdekten haar tijdens een tentoonstelling in het Brooklyn Art Museum in 2011. Eind 2024 was haar werk te zien in “Pop Forever“, de Tom Wesselmann-retrospectieve over popart in de Fondation Vuitton in Parijs, en zeven van haar werken maken deel uit van de Pinault-collectie. In de Fondation Carmignac toont haar Belle endormie een slapende schoonheid op een moment van extase. Met plexiglas en groen bont creëert ze een vrije vrouwelijke erotische beeldtaal: een vrouw als subject van haar eigen verlangen, zonder man in beeld.
“Sea, Pop & Sun“, Fondation Carmignac.
www.fondationcarmignac.com
