Ajay Mitchell is een van de twee Belgen die uitkomen in de NBA, de meest prestigieuze basketbalcompetitie ter wereld. Op zijn 24ste is hij al multimiljonair en NBA-kampioen. Sinds vorig jaar heeft de Luikenaar zijn niveau nog verder opgeschroefd, ondanks een jaar waarin euforie en verdriet elkaar afwisselden. Forbes ontmoette hem in Oklahoma City.
Het is druk in het winkelcentrum aan Belle Isle Boulevard. Tussen het winkelende publiek loopt een jong koppel arm in arm voorbij. Zij blond, hij lang, donkerharig en met een verzorgde baard. Buiten brandt de zon. Ze houden even halt en bekijken een etalage. Een doodgewone vrijdagnamiddag in Oklahoma City, midden in de Amerikaanse Bible Belt. Tot twee jonge fans, amper vijf meter verderop, het koppel herkennen. Ze stappen op hen af en vragen snel om een selfie.
Het tafereel speelt zich af in april. Een maand later zou zo’n wandeling er wellicht een stuk minder rustig aan toe zijn gegaan. En zouden het waarschijnlijk niet bij twee selfies zijn gebleven.
De man met de baard is Ajay Mitchell. In Europa is zijn naam voorlopig vooral bekend bij basketbalfans. Op zijn 24ste is hij een van de twee Belgen die een NBA-kampioensring op zak hebben. Die felbegeerde ring is voorbehouden aan spelers die de National Basketball Association winnen, de mythische Noord-Amerikaanse profcompetitie.
Op 23 juni 2025 veroverde zijn team, de Oklahoma City Thunder, zijn eerste NBA-titel sinds de verhuis naar Oklahoma City. In mei van dit jaar versloeg de Thunder in de halve finales van de Western Conference de Los Angeles Lakers van wereldster LeBron James. Ajay Mitchell speelde een hoofdrol in die reeks. De Belg promoveerde er van luxe-invaller tot een speler met wie tegenstanders voortaan ernstig rekening moeten houden. Het betekent wellicht ook het einde van zijn relatief anonieme wandelingen door het lokale winkelcentrum.
In de voetsporen van zijn vader
Het verhaal van Ajay Mitchell begint duizenden kilometers van Oklahoma City, aan de Belgische kust, aan het einde van de vorige eeuw. “Mijn vader groeide op in Virginia en mijn moeder in België. Hij kwam naar Oostende om in de Belgische eerste klasse basketbal te spelen. Zij ging min of meer toevallig naar een wedstrijd kijken… En zo hebben ze elkaar ontmoet.”
Ajays vader is Barry Mitchell, die uitgroeide tot een legende bij de Oostendse basketbalclub. Het koppel vestigde zich eerst in Ans en later in Alleur, waar Ajay opgroeide en uiteindelijk in de voetsporen van zijn vader trad. “Ik ging naar zijn wedstrijden kijken. Vanaf het begin werd ik verliefd op basketbal. Maar ik was ook gek op voetbal. Veel van mijn vrienden speelden het. Het was een van mijn favoriete sporten, samen met tennis.”
Maar uiteindelijk haalt basketbal het. “In basketbal was ik het beste”, vertelt Ajay, die net van de training komt. In de grote zaal ernaast blijven Shai Gilgeous-Alexander, de Canadees die zich voor het tweede jaar op rij tot Most Valuable Player van de NBA kroonde, en het merendeel van zijn ploegmaats bij de Thunder nog even achter. Route 66 ligt op amper een paar honderd meter. Voor het gebouw strekt zich een parking uit, midden in een rustige buitenwijk van Oklahoma City. Van buitenaf oogt het complex even onopvallend als de gebouwen eromheen. Toch wandel je hier niet zomaar binnen. De toegang wordt streng gecontroleerd. Binnen heerst de rust. De gangen zijn bijna verlaten. Alleen in de grote zaal met perfect onderhouden parketvloer, in het hart van het gebouw, bereiden de basketballers zich voor op de wedstrijd van morgen.
“HOE ONBEREIKBAAR HET OOK LEEK, IK HEB ALTIJD GEDROOMD VAN DE NBA.”
De droom van de NBA
Op zijn vijftiende trekt Ajay naar het internaat van het opleidingscentrum van de basketbalbond in Namen, waar de grootste jeugdtalenten samenkomen. “Ik volgde gewoon les zoals elke andere leerling, maar mijn sporturen werden vervangen door basketbaltrainingen in het centrum. We leefden eigenlijk al volgens het ritme van een profspeler. De eerste weken waren moeilijk. Zeker voor mij, want ik ben graag thuis, omringd door mijn familie en mijn moeder. Veel spelers zaten in dezelfde situatie. Dat heeft een sterke band tussen ons gecreëerd.” Banden die tot vandaag standhouden. “We houden elkaar nog regelmatig op de hoogte.”
De Amerikaanse droom leeft dan al bij de tiener. “Hoe onbereikbaar het ook leek, ik heb altijd van de NBA gedroomd. Maar ik wist dat ik stap voor stap moest werken.” De eerste stap is een selectie voor de nationale U16-ploeg. Doel bereikt. “Ik heb mezelf nooit te veel druk opgelegd.” Twijfels? “Ja, zeker… Maar ik heb het geluk dat ik mensen rondom mij heb die me enorm steunen.”
Vooral zijn moeder speelt daarin een belangrijke rol. “We hebben al van jongs af aan een heel sterke band. Wanneer mijn vader naar een wedstrijd kwam kijken, voelde ik natuurlijk wel wat druk. Maar zelfs als ik slecht had gespeeld, zei hij niets. Hij wilde vooral dat ik plezier had en niet te veel begon na te denken.” Een eigen naam uitbouwen naast een vader die binnen de basketbalwereld zo bekend was, was niet vanzelfsprekend. “Hij zei altijd tegen mij: ‘Dit is niet mijn verhaal. Dit is nu jouw verhaal.’ Ik vond het mooi om te zien hoeveel respect mensen voor mijn vader hadden. Tegelijk motiveerde dat me om zelf beter te worden. We waren allebei heel competitief.” Vader en zoon namen het dan ook geregeld tegen elkaar op in een één-tegen-één. “Vroeger won hij. Toen ik twee jaar geleden terug naar België kwam, was het geen wedstrijd meer”, zegt hij glimlachend.
Een moeilijke stap naar het buitenland
Op zijn zeventiende verlaat Ajay Mitchell België om zijn opleiding voort te zetten in Nanterre, aan de rand van Parijs. “Het was een schok.” Niet alleen de afstand tot zijn familie valt hem zwaar. Kort daarna zorgt de coronapandemie voor nog meer isolement. “Na zes maanden heb ik gezegd dat ik echt terug naar België wilde. Ik wilde mijn schoolopleiding afmaken in het centrum in Namen en daarna proberen om prof te worden in België.”
“HIJ IS ALTIJD BIJ ME. IK WEET DAT ALLES WAT IK DOE, HIJ OOK BELEEFT.”
Sportieve doorbraak
2025 brengt Ajay naar de absolute top van zijn sport, maar eindigt in persoonlijk verdriet. In december overlijdt zijn vader Barry Mitchell aan een hartstilstand. “Dat hij die droom nog samen met mij heeft kunnen beleven, was op zich al heel bijzonder. Hij is altijd bij me. Ik weet dat alles wat ik doe, hij ook beleeft.”
Na dat bijzonder moeilijke einde van het jaar zet Ajay Mitchell in zijn tweede seizoen zijn opmars voort. Vandaag groeit hij uit tot een sleutelspeler binnen zijn franchise. In de halve finales van de Western Conference, in mei van dit jaar, scoort de Luikenaar drie keer minstens 20 punten. Een indrukwekkende prestatie. “Mijn doel is om verder te groeien in mijn rol en een lange carrière uit te bouwen, maar tegelijk wil ik niet te ver vooruitkijken. Ik probeer echt met beide voeten op de grond te blijven en van het moment te genieten. Het gaat allemaal heel snel.” Zijn moeder is intussen naar Oklahoma City gekomen, net als zijn partner en een van zijn vrienden. Zijn leven buiten het basketbal? “Heel simpel. Ik train ’s ochtends en de rest van de tijd breng ik graag door met mijn familie en mijn hond. Mijn dagelijkse leven lijkt eigenlijk sterk op hoe het in België was.”
België blijft thuis
België is hij allerminst vergeten. “Daar ben ik opgegroeid. Het is mijn land. Waar ik ook woon, België zal altijd thuis blijven.” Ajay wil bovendien voor de nationale ploeg uitkomen. “Dat is altijd een doel geweest. Ik heb het geluk gehad om voor de nationale jeugdploegen te spelen. Het was een ongelooflijke ervaring om mijn land op het hoogste niveau te vertegenwoordigen. Ik denk dat er in België echt interessant potentieel zit. En natuurlijk hebben we Toumani Camara, die ook in de NBA speelt.” De Brusselaar ging hem voor en maakte in 2023 zijn NBA-debuut bij de Portland Trail Blazers. “Hij was een beetje een rolmodel voor mij. Toen ik nog aan de universiteit zat en hem aan zijn eerste NBA-seizoen zag beginnen, motiveerde dat me nog meer. Het gaf me het gevoel dat de Belgen er ook staan. Hij is bovendien een heel toffe kerel met wie ik al kon praten toen ik nog studeerde. We hebben nog altijd contact.”
Een leven na de NBA
De carrière van een profsporter is kort. Waar ziet hij zichzelf na zijn ‘pensioen’? In de Verenigde Staten of in België? “Ik denk dat het een combinatie van beide zal worden. Ik heb hier in de Verenigde Staten sterke banden opgebouwd, vooral in Santa Barbara, maar ook in Oklahoma. Het zou een droom zijn om mijn leven over die drie plekken te verdelen: Santa Barbara, België en Oklahoma City, een vrij rustige stad op mensenmaat, een beetje zoals Luik.” Stilzitten is hij daarna niet van plan. “Ik wil actief blijven in de sport, jongeren helpen en iets betekenen voor België. Met de connecties die ik in Santa Barbara heb, zou ik ook graag de universiteit ondersteunen. Niets ligt nog vast, maar die twee zaken liggen me echt nauw aan het hart. Vooral omdat ik zelf veel hulp heb gekregen toen ik jong was. Die steun heeft ervoor gezorgd dat ik mijn droom kon waarmaken. Als ik anderen kan helpen om ook hun droom te realiseren, wat die droom ook mag zijn, dan zou ik mijn ervaring heel graag aan hen doorgeven.”
